Board-game card illustration: Going Home, the family game nobody wins

កន្លែងពីរដែលខ្ញុំធ្លាប់ហៅថាផ្ទះ

ស្តាប់អត្ថបទនេះ

25 នាទី អានដោយខ្ញុំផ្ទាល់ (ជាភាសាអង់គ្លេស)។ iLearn.tw Radio Podcast ភាគទី 11។

ស្តាប់នៅលើ Apple Podcasts

សព្វថ្ងៃនេះ រៀងរាល់សប្តាហ៍ខ្ញុំបង្រៀនភាសាអង់គ្លេសដល់មនុស្សបួននាក់ដែលរស់នៅញូប្រ៊ុនស្វីក។ ពួកគេមកពីសេណេហ្គាល់ ស៊ីរី និងប្រេស៊ីល។ ខ្ញុំមកពីញូប្រ៊ុនស្វីក។ ខ្ញុំបង្រៀនពួកគេពីបន្ទប់ជួលមួយនៅភ្នំពេញ ប្រទេសកម្ពុជា ហើយខ្ញុំបង្រៀនដោយមិនយកប្រាក់ ព្រោះក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំកន្លះនៅស្រុកកំណើត គ្មាននរណាព្រមបង់ប្រាក់ឱ្យខ្ញុំធ្វើការនេះទេ។

ពួកយើងលេងសើចពីរឿងនេះ។ ខ្ញុំប្រាប់ពួកគេថា ថ្ងៃណាមួយពួកគេត្រូវរកការងារឱ្យខ្ញុំនៅញូប្រ៊ុនស្វីក ព្រោះខ្ញុំរកខ្លួនឯងមិនបាន។ ពួកគេសើច។ វាជារឿងកំប្លែងល្អមួយ។ ហើយវាក៏ជាការពិតសុទ្ធសាធដែរ។

ក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំបានហៅកន្លែងពីរថាផ្ទះ។ នេះជាអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅកន្លែងនីមួយៗ ដោយនិយាយឱ្យសាមញ្ញបំផុតដែលខ្ញុំអាចធ្វើបាន ជាមួយឯកសារនៅកន្លែងដែលខ្ញុំមាន។

តៃវ៉ាន់

ខ្ញុំទៅតៃវ៉ាន់លើកដំបូងនៅអាយុដប់ប្រាំបីឆ្នាំ។ នៅអាយុម្ភៃប្រាំបីឆ្នាំ ខ្ញុំបានបើកសាលាភាសាអង់គ្លេសមួយនៅតៃជុង ហើយបានដឹកនាំវាអស់ដប់ប្រាំឆ្នាំ។ កុមារជាងមួយពាន់នាក់បានរៀនភាសាអង់គ្លេសនៅក្នុងបន្ទប់នោះ។ ខ្ញុំបានជួលគ្រូ បើកប្រាក់ខែ និងបង់ពន្ធ ហើយអស់រយៈពេលជាងបួនឆ្នាំ ខ្ញុំបានបោះពុម្ពទស្សនាវដ្តីផ្ទាល់ខ្លួនមួយ៖ ម្ភៃទំព័រ ក្រដាសល្អ បួនពាន់ច្បាប់ក្នុងមួយលេខ។ ខ្ញុំបានជួយចិញ្ចឹមកូនធម៌របស់ខ្ញុំនៅទីនោះតាំងពីសប្តាហ៍ដែលគាត់កើត។ ឥឡូវគាត់អាយុប្រហែលដប់ឆ្នាំ។ ខ្ញុំបានខកខានពីរឆ្នាំនៃជីវិតគាត់។

រូបគំនូរសន្លឹកបៀល្បែងក្តារ៖ ទៅមុខ 15 ឆ្នាំ អ្នកបានកសាងសាលាមួយ

ជម្លោះគឺដោយសារទ្វារមួយ។ កិច្ចសន្យាជួលរបស់ខ្ញុំកំណត់ឱ្យម្ចាស់ផ្ទះជួល “ទទួលខុសត្រូវទាំងស្រុងចំពោះការថែទាំ និងការរក្សាឱ្យដំណើរការបានត្រឹមត្រូវ” នូវ “ទ្វារដែករំកិលមេកានិចធំខាងក្រៅ” របស់សាលា។ នៅខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 2020 ទ្វារនោះ ដែលជាដែកថែបទម្ងន់ជិតបួនរយគីឡូក្រាម បានធ្លាក់ចុះមកក្នុងមួយវិនាទី។ ស្ថានីយទូរទស្សន៍ពីរបានថតវា។ នៅពីក្រោយវាគឺទ្វារកញ្ចក់រំកិលមួយដែលចាក់សោមិនបាន។

ខ្ញុំបានស្នើសុំ។ ខ្ញុំបានសរសេរ។ ខ្ញុំបានទៅសម្រុះសម្រួល។ គ្មានអ្វីត្រូវបានជួសជុលទេ ហើយខ្ញុំខ្លាចចំពោះសុវត្ថិភាពរបស់ខ្ញុំ។ បន្ទាប់មកខ្ញុំបានធ្វើរឿងដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំត្រូវបានផ្តន្ទាទោស៖ ខ្ញុំបានដាក់កិច្ចសន្យាជួលរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់ ដែលជាកិច្ចសន្យាមានប្រការនោះ លើអ៊ីនធឺណិត ហើយខ្ញុំបានសរសេរអំពីជម្លោះនេះនៅលើប្លក់មួយ។ កិច្ចសន្យានោះគ្មានប្រការរក្សាការសម្ងាត់ទេ។ តាមការរៀបរាប់របស់ខ្ញុំ វាបាននៅលើអ៊ីនធឺណិតប្រហែលពីរថ្ងៃ។

តុលាការបានរកឃើញថា អ្វីដែលខ្ញុំបានបង្ហោះមានទិន្នន័យផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ម្ចាស់ផ្ទះជួល ហើយថាផ្នែកខ្លះបាននៅលើអ៊ីនធឺណិតអស់ជាច្រើនខែ។ តៃវ៉ាន់អនុវត្តច្បាប់ការពារទិន្នន័យផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្លួនតាមផ្លូវព្រហ្មទណ្ឌ។ ខ្ញុំត្រូវបានកាត់ទោសឱ្យជាប់ពន្ធនាគារប្រាំមួយខែ ដែលបានក្លាយជាស្ថាពរនៅតុលាការកំពូលនៅខែតុលា ឆ្នាំ 2024។

ខ្ញុំមិនសុំឱ្យអ្នកសម្រេចថានរណាត្រូវអំពីទ្វារមួយទេ។ ខ្ញុំសុំឱ្យអ្នកមើលថាតើការជំនុំជម្រះត្រូវបានធ្វើឡើងយ៉ាងដូចម្តេច។ ខ្ញុំមិនចេះអានភាសាចិនទេ។ គ្មានឯកសារណាមួយក្នុងនីតិវិធីត្រូវបានបកប្រែជូនខ្ញុំទេ។ សវនាការខ្លះធ្វើឡើងដោយគ្មានអ្នកបកប្រែផ្ទាល់មាត់សោះ ហើយនៅសវនាការផ្សេងទៀត អ្នកដែលបានស្បថជាអ្នកបកប្រែ បានបកប្រែ តាមការរៀបរាប់របស់ខ្ញុំ តែមួយផ្នែកតូចនៃអ្វីដែលគេបាននិយាយ។ នៅសាលាដំបូង មេធាវីជំនួយផ្នែកច្បាប់បានអង្គុយជាមួយខ្ញុំ ហើយមិនបានបកប្រែទេ។ នៅថ្នាក់ឧទ្ធរណ៍ ខ្ញុំគ្មានមេធាវីទេ។

នៅខែមីនា ឆ្នាំ 2024 ខ្ញុំបានដាក់ពាក្យសុំកោះហៅសាក្សីប្រាំនាក់។ ចៅក្រមបាននិយាយនៅក្នុងសវនាការមួយ តាមរយៈអ្នកបកប្រែ ថាពួកគេមិនសំខាន់ចំពោះរឿងក្តីនេះទេ។ គ្មាននរណាម្នាក់ត្រូវបានកោះហៅឡើយ ហើយសាលក្រមជាលាយលក្ខណ៍អក្សរមិនបានផ្តល់ហេតុផលអ្វីទេ។

ម្នាក់ក្នុងចំណោមប្រាំនាក់នោះ ដែលជាស្ត្រី បានត្រៀមខ្លួនប្រាប់តុលាការថា គាត់បានព្រមានម្ចាស់ផ្ទះជួលរបស់ខ្ញុំថា ខ្ញុំអាចនឹងបញ្ចប់ជីវិតខ្លួនឯង ហើយថាចម្លើយដែលគាត់បានទទួល គឺភស្តុតាងនៃបណ្ណធានារ៉ាប់រងដែលបានដំឡើងកម្រិត។ រឿងនោះក៏ស្ថិតក្នុងចំណោមអ្វីដែលតុលាការហៅថាមិនសំខាន់ដែរ។ បើមិនមែនចៅក្រមបានអានអ្វីដែលពួកគេទុកចោលមួយឡែក នោះគឺពួកគេបានទុកចោលអ្វីដែលពួកគេមិនដែលបានអាន។

រូបគំនូរសន្លឹកបៀល្បែងក្តារ៖ សាក្សីប្រាំនាក់ រំលងទាំងអស់

មើលថារឿងអាចតូចដល់កម្រិតណា។ នៅថ្ងៃទី 20 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 2023 ម៉ោង 6:55 ល្ងាច កំណត់ហេតុរបស់តុលាការផ្ទាល់បង្ហាញថា ចៅក្រមបានកត់ត្រាថាមិនអាចទាក់ទងអ្នកបកប្រែបាន រួចសួរខ្ញុំជាភាសាចិនថា តើខ្ញុំយល់ភាសាចិនដែរឬទេ និងយល់ព្រមឱ្យបន្តដែរឬទេ ហើយបានបន្តនៅពេលខ្ញុំឆ្លើយថាខ្ញុំយល់បន្តិចបន្តួច។ បន្ទាប់មកសិទ្ធិរបស់ខ្ញុំត្រូវបានអានឱ្យខ្ញុំស្តាប់ជាភាសាចិន។

រូបគំនូរសន្លឹកបៀល្បែងក្តារ៖ ថ្ងៃនេះគ្មានអ្នកបកប្រែផ្ទាល់មាត់ទេ ងក់ក្បាលហើយលេងបន្ត

ហើយនៅពេលទោសក្លាយជាស្ថាពរ ដីកាកោះឱ្យទៅអនុវត្តទោសមានបន្ទាត់បោះពុម្ពមួយសម្រាប់មនុស្សដូចខ្ញុំ។ វាជាភាសាចិន។ វាសរសេរថា៖ ប្រសិនបើអ្នកមិនចេះអានភាសាចិន សូមនាំអ្នកបកប្រែរបស់អ្នកមកដោយខ្លួនឯង។

រូបគំនូរសន្លឹកបៀល្បែងក្តារ៖ សូមនាំអ្នកបកប្រែរបស់អ្នកមកដោយខ្លួនឯង បោះពុម្ពជាភាសាដែលអ្នកអានមិនបាន

ការិយាល័យអយ្យការកំពូលរបស់តៃវ៉ាន់បានបដិសេធពីរដងមិននាំរឿងក្តីនេះត្រឡប់ទៅតុលាការកំពូលវិញ ក្នុងលិខិតចុះថ្ងៃទី 22 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 2025 និងថ្ងៃទី 18 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2026។ លិខិតទាំងពីរមិនបានជំទាស់ចំណុចណាមួយខាងលើឡើយ ហើយលិខិតទីពីរបានថា ការប្រើ ឬមិនប្រើអ្នកបកប្រែ មិនធ្វើឱ្យលទ្ធផលខុសគ្នាទេ។ លិខិតទាំងនោះ ជាមួយការបកប្រែ មាននៅក្នុង បញ្ជីឯកសារ។

មនុស្សសួរខ្ញុំថា ខ្ញុំនឹងប្រើពាក្យអ្វីសម្រាប់តុលាការបែបនោះ។ ខ្ញុំបានឮពាក្យទាំងអស់ហើយ ហើយនៅយប់ដែលអាក្រក់ ខ្ញុំក៏បានប្រើវាដែរ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចមើលចូលក្នុងចិត្តនរណាបានទេ ហើយខ្ញុំក៏មិនចាំបាច់ដែរ។ ខ្ញុំប្រើពាក្យដែលខ្ញុំអាចបញ្ជាក់បាន៖ គ្មានការបកប្រែឯកសារ គ្មានការបកប្រែផ្ទាល់មាត់ គ្មានការស្តាប់។

មនុស្សម្នាក់ដែលស្គាល់ប្រព័ន្ធនោះច្បាស់ជាងខ្ញុំឆ្ងាយណាស់ បានដាក់ឈ្មោះឱ្យចន្លោះប្រហោងនេះ។ លោក Peter Chen បានបង្កើតសមាគមអ្នកបកប្រែផ្ទាល់មាត់ផ្នែកតុលាការតៃវ៉ាន់ (Taiwan Judicial Interpreters Association)។ នៅថ្ងៃទី 21 ខែតុលា ឆ្នាំ 2026 លោកបានសរសេរមកខ្ញុំថា៖

「這確實是很重要的問題和現象。目前刑事訴訟法有開了一個後門給審檢人員自由心證去認定,我不置可否;但如果被怠忽職守的執法人員濫用,這就是我們要監督及倡議改善的地方。」

“នេះពិតជាបញ្ហា និងបាតុភូតដ៏សំខាន់ខ្លាំងណាស់។ បច្ចុប្បន្ន ក្រមនីតិវិធីព្រហ្មទណ្ឌបានបើកទ្វារក្រោយមួយឱ្យចៅក្រម និងព្រះរាជអាជ្ញាសម្រេចតាមឆន្ទានុសិទ្ធិរបស់ខ្លួន។ ចំពោះរឿងនេះ ខ្ញុំមិនបញ្ចេញយោបល់ទេ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាត្រូវបានរំលោភបំពានដោយមន្ត្រីអនុវត្តច្បាប់ដែលធ្វេសប្រហែសនឹងភារកិច្ចរបស់ខ្លួន នោះហើយជាចំណុចដែលយើងត្រូវត្រួតពិនិត្យ និងតស៊ូមតិដើម្បីឱ្យមានការកែលម្អ។”

Peter Chen 陳允萍 ប្រធានស្ថាបនិកនៃ Taiwan Judicial Interpreters Association (台灣司法通譯協會) អ៊ីមែលផ្ញើមកខ្ញុំ ថ្ងៃទី 21 ខែតុលា ឆ្នាំ 2026។ ដកស្រង់ពាក្យមួយម៉ាត់ៗ ដោយមានការយល់ព្រមរបស់លោកដែលបានផ្តល់នៅថ្ងៃទី 16 ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 2026។ ការបកប្រែជាភាសាខ្មែរធ្វើពីភាសាចិនដើម។

លោកមិនមែនជាមនុស្សតែម្នាក់ដែលសួរនោះទេ។ អ្នកប្រាជ្ញប្រាំនាក់ផ្នែកច្បាប់ ការបកប្រែផ្ទាល់មាត់ និងភាសាវិទ្យាកោសល្យវិច្ច័យ មកពីកាណាដា អូស្ត្រាលី កូរ៉េ និងសហរដ្ឋអាមេរិក បានសរសេរទៅ Judicial Yuan (ស្ថាប័នតុលាការ) របស់តៃវ៉ាន់នៅថ្ងៃទី 20 ខែតុលា ឆ្នាំ 2026 ដោយស្នើឱ្យផ្សព្វផ្សាយថា តើអ្នកបកប្រែតុលាការត្រូវបានតែងតាំងជាក់ស្តែងញឹកញាប់ប៉ុណ្ណា។ លិខិតរបស់ពួកគេមិនប្រកាន់ជំហរលើរឿងក្តីរបស់ខ្ញុំទេ។ វាមិនចាំបាច់ធ្វើដូច្នោះឡើយ។

រូបគំនូរសន្លឹកបៀល្បែងក្តារ៖ ចាកចេញពីក្តារ កុំទទួលយកជីវិតរបស់អ្នកវិញ

ជិតដល់ទីបញ្ចប់ មេធាវីម្នាក់ ដែលជាមេធាវីថ្លៃឈ្នួលខ្ពស់ បានប្រាប់ខ្ញុំថាស្ថានភាពយ៉ាងណា។ តាមដែលខ្ញុំចាំពាក្យរបស់គាត់៖ ចេញទៅ។ ខ្ញុំដឹងថាអ្នកស្រឡាញ់ទីនេះ ប៉ុន្តែបើអ្នកនៅ អ្នកជាមនុស្សល្ងង់។ នេះជាសាលដីកាស្ថាពរ។ ខ្ញុំគ្មានអ្វីអាចធ្វើបានទេ។ ការនៅបន្តមានន័យថា ជាប់ពន្ធនាគារប្រាំមួយខែ មានប្រវត្តិព្រហ្មទណ្ឌ និងប្រាក់ប្រហែល 300,000 ដុល្លារតៃវ៉ាន់ថ្មី រវាងប្រាក់ពិន័យដែលអាចជំនួសការជាប់ពន្ធនាគារ និងសំណងការខូចខាត។

ដូច្នេះនៅខែធ្នូ ឆ្នាំ 2024 ខ្ញុំបានចាកចេញពីជីវិតដែលខ្ញុំបានចំណាយពេលដប់ប្រាំឆ្នាំកសាង។ នៅពេលណាមួយក្នុងរយៈពេលពីរឆ្នាំចាប់ពីពេលនោះ ខ្ញុំក៏បានបាត់បង់ដៃគូជីវិតដែលនៅជាមួយគ្នាដប់ឆ្នាំដែរ។

សូមទុកមួយឡែកសិនមួយភ្លែត នូវអ្វីដែលចៅក្រមបានធ្វើ ឬមិនបានធ្វើ ហើយដាក់រឿងពីរនៅក្បែរគ្នា។ ម្ខាង គឺកិច្ចសន្យាជួលមួយ ដែលជារបស់ខ្ញុំផ្ទាល់ ហើយត្រូវបានចែករំលែកលើអ៊ីនធឺណិតកាលពីច្រើនឆ្នាំមុន។ ម្ខាងទៀត គឺផ្ទះដែលខ្ញុំបានកសាងអស់ដប់ប្រាំឆ្នាំ ហើយត្រូវបានបង្ខំឱ្យចាកចេញ។ ការបាត់បង់រឿងទីពីរដោយសាររឿងទីមួយ គឺជាការធ្វើតាមអំពើចិត្ត មិនសមាមាត្រយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ និងឃោរឃៅ។ នេះមិនមែនជាការអះអាងអំពីចិត្តគំនិតរបស់នរណាម្នាក់ទេ។ វាជាការវាស់វែង។ ខ្ញុំមិនជឿថាមានស្តង់ដារអន្តរជាតិណាមួយនៃយុត្តិធម៌ ឬសិទ្ធិមនុស្ស អនុញ្ញាតឱ្យមានរឿងនេះឡើយ។

កាណាដា

មុនពេលចាកចេញ ខ្ញុំបានដើរចូលការិយាល័យពាណិជ្ជកម្មកាណាដានៅតៃប៉េ នៅថ្ងៃទី 29 ខែមេសា ឆ្នាំ 2024 ហើយបានប្រាប់រដ្ឋាភិបាលរបស់ខ្ញុំពីអ្វីដែលកំពុងកើតឡើង។ កំណត់ត្រាដំបូងក្នុងសំណុំឯកសារកុងស៊ុលរបស់ខ្ញុំកត់ថា “បេសកកម្មអាចជួយធានារឿងនេះ ប្រសិនបើជនពាក់ព័ន្ធមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនត្រូវបានប្រព្រឹត្តដោយអយុត្តិធម៌” (ទំព័រ 96)។ នោះជាអ្វីដែលគេបានប្រាប់ខ្ញុំផ្ទាល់មាត់ ហើយខ្ញុំបានពឹងលើវា។

ខ្ញុំដឹងថាសំណុំឯកសារនោះនិយាយអ្វី ព្រោះ Global Affairs Canada បានប្រគល់វាទាំងអស់ឱ្យខ្ញុំក្រោមច្បាប់ Privacy Act៖ 551 ទំព័រ គ្មានអ្វីត្រូវបានលាក់ទុក។ នៅថ្ងៃទី 6 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 2025 មន្ត្រីនៅតៃប៉េបានសួរអូតាវ៉ានូវសំណួរដែលត្រឹមត្រូវ៖ “សូមជម្រាបថា តើស្នាក់ការកណ្តាលយល់ថានេះជាការបដិសេធយុត្តិធម៌ឬអត់” (ទំព័រ 86)។ អូតាវ៉ាបានឆ្លើយនៅថ្ងៃបន្ទាប់ថា ខ្លួន “មិនស្ថិតក្នុងឋានៈដើម្បីកំណត់ថា តើការអះអាងរបស់ជនពាក់ព័ន្ធអំពីការបដិសេធយុត្តិធម៌មានមូលដ្ឋានឬអត់ទេ” (ទំព័រ 84)។ ក្នុង 551 ទំព័រ គ្មានកំណត់ត្រា អ៊ីមែល ឬកិច្ចការណាមួយដែលផ្ញើទៅកាន់តុលាការ ព្រះរាជអាជ្ញា ក្រសួង ឬការិយាល័យណាមួយរបស់តៃវ៉ាន់ឡើយ។ នៅពេលខ្ញុំបន្តសរសេរ សំណុំឯកសារបានកត់ត្រាពីមូលហេតុដែលចម្លើយឈប់មក៖ “មន្ត្រីលិខិតទំនាក់ទំនងនឹងមិនឆ្លើយ (not/not) ដោយសារជនពាក់ព័ន្ធជាអ្នកសរសេរបន្តបន្ទាប់” (ទំព័រ 13)។ នៅថ្ងៃទី 27 ខែមីនា ឆ្នាំ 2026 អ៊ីមែលមួយបានបិទសំណុំឯកសារ។

រូបគំនូរសន្លឹកបៀល្បែងក្តារ៖ សំណុំឯកសាររបស់អ្នកត្រូវបានបិទ 551 ទំព័រ សូមឱ្យមានថ្ងៃល្អ

ខ្ញុំជាអ្នកសរសេរបន្តបន្ទាប់មែន។ ខ្ញុំនឹងសរសេរតិចជាងនេះ ប្រសិនបើសំណួរតែមួយនោះត្រូវបានឆ្លើយ។

នេះជារឿងមួយដែលបានកើតឡើងនៅពេលខ្ញុំកំពុងសរសេរអត្ថបទនេះ។ នៅថ្ងៃអាទិត្យ ទី 15 ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 2026 នាយករដ្ឋមន្ត្រីកាណាដាបានចុះចតនៅភ្នំពេញ ទីក្រុងដែលខ្ញុំរស់នៅឥឡូវនេះ ដើម្បីចូលរួមកិច្ចប្រជុំកំពូលហ្វ្រង់កូហ្វូនី។ ពីទីនេះ លោកបានប្រកាសប្រាក់ 24 លានដុល្លារ សម្រាប់គម្រោងនៅបេណាំង កូតឌីវ័រ និងសេណេហ្គាល់ និងសម្រាប់ការត្រៀមទប់ទល់នឹងអេបូឡានៅអាហ្វ្រិក។ ខ្ញុំគ្រាន់តែកត់សម្គាល់ពីចម្ងាយ។ ពីភ្នំពេញ កាណាដាអាចរកឃើញបេណាំង។ ក្នុងរយៈពេលពីរឆ្នាំ តាមសំណុំឯកសាររបស់ខ្លួនផ្ទាល់ កាណាដាមិនបានដាក់សំណួរសូម្បីមួយទៅតៃវ៉ាន់អំពីពលរដ្ឋរបស់ខ្លួនម្នាក់ឡើយ។

ញូប្រ៊ុនស្វីក

ដូច្នេះខ្ញុំបានត្រឡប់ទៅផ្ទះ។ ខ្ញុំកើតនៅ Saint John ហើយខ្ញុំមកពី Deer Island។ ម្តាយ និងឪពុករបស់ខ្ញុំនៅទីនោះ ហើយពួកគាត់មិនក្មេងទៅវិញទេ។

រូបគំនូរសន្លឹកបៀល្បែងក្តារ៖ ពាក្យសុំការងារ 400 ត្រឡប់ទៅចំណុចចាប់ផ្តើមវិញ

ក្នុងរយៈពេលប្រហែលមួយឆ្នាំកន្លះ ខ្ញុំបានផ្ញើពាក្យសុំការងារជាងបួនរយ ដែលនីមួយៗមានលិខិតអមផ្ទាល់របស់វា។ ការបង្រៀន។ ការបង្រៀនគួរ។ ការងារជួយជនចំណូលថ្មីតាំងទីលំនៅ។ ការងារការិយាល័យ។ សន្តិសុខ។ នៅពេលខ្ញុំឮថាតំបន់អប់រំខ្វះអ្នកបើកឡានដឹកសិស្ស ខ្ញុំបានទូរស័ព្ទទៅ។ នៅថ្ងៃសុក្រ សំឡេងក្នុងទូរស័ព្ទមានភាពរីករាយចង់បាន។ នៅថ្ងៃចន្ទ តំណែងនោះមានគេហើយ។ អ្វីដែលបានត្រឡប់មកវិញពីទាំងអស់នោះ គឺការផ្តល់ការងារតែមួយ ជាកម្មករសំណង់ដោយប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា និងប្រយោគមួយពីសេវាការងាររបស់ខេត្ត៖ ការគ្មានការងារធ្វើមួយឆ្នាំកន្លះ គឺជារឿងធម្មតា។

រូបគំនូរសន្លឹកបៀល្បែងក្តារ៖ តំណែងមានគេហើយ ថ្ងៃសុក្របាន ថ្ងៃចន្ទមិនបាន

ខ្ញុំបានលាបថ្នាំជាមួយបងប្អូនជីដូនមួយរបស់ខ្ញុំ ក្នុងមួយម៉ោងម្ភៃប្រាំដុល្លារ៖ ជញ្ជាំង ផ្លូវដើរស៊ីម៉ងត៍ កៅអី តុពិកនិក។ ខ្ញុំបានធ្វើការមួយរយៈលើសាឡាង រៀនពីរបៀបធ្វើការ និងការហ្វឹកហាត់សុវត្ថិភាព។ ខ្ញុំធ្លាប់ដឹកនាំសាលា បើកប្រាក់ខែ និងបោះពុម្ពទស្សនាវដ្តី ហើយខ្ញុំរីករាយដែលមានតុពិកនិកទាំងនោះ។ ខ្ញុំមិនប្រកាន់ខ្លួនថាខ្ពស់ពេកសម្រាប់ការងារណាមួយទេ។ ប៉ុន្តែដល់ពេលណាមួយ មនុស្សម្នាក់មានសិទ្ធិសួរថា តើមានអ្វីខុសឬទេ ហើយតើអ្វីដែលខុសនោះគឺខ្លួនគាត់ឬ។

វាមិនមែនតែខ្ញុំម្នាក់ទេ។ ខេត្តដឹងរឿងនេះ ព្រោះខេត្តបានបង់ប្រាក់ដើម្បីស្វែងយល់។ “The Economic Impacts of Migrating from New Brunswick to Alberta/Saskatchewan and Return to New Brunswick” (Emery, McDonald និង Morissette, 2017) ត្រូវបានបង់ប្រាក់ដោយនាយកដ្ឋានអប់រំក្រោយមធ្យមសិក្សា បណ្តុះបណ្តាល និងការងារ។ វាតាមដានប្រជាជនញូប្រ៊ុនស្វីកប្រហែល 18,000 នាក់ដែលបានទៅភាគខាងលិចរវាងឆ្នាំ 2001 និង 2008។ ប្រហែលមួយភាគបីបានត្រឡប់មកវិញក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំ។ បន្ទាប់មក នៅទំព័រ 11៖ មានតែមួយភាគបួនទៅមួយភាគបីនៃជនចំណាកស្រុកដែលត្រឡប់មកវិញប៉ុណ្ណោះ ដែលនៅញូប្រ៊ុនស្វីកជាចុងក្រោយ (“of return migrants ultimately remain in NB”)។ និយាយឱ្យងាយយល់ មនុស្សភាគច្រើនដែលបានត្រឡប់មកផ្ទះវិញមិនបាននៅទេ។

Herb Emery សេដ្ឋវិទូនៅសាកលវិទ្យាល័យញូប្រ៊ុនស្វីក និងជាអ្នកនិពន្ធម្នាក់នៃការសិក្សានោះ បានសរសេរមកខ្ញុំនៅថ្ងៃទី 15 ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 2026៖

“Here you get stuck in the jobs we have rather than being able to compete for the job you want.” (នៅទីនេះ អ្នកជាប់គាំងក្នុងការងារដែលយើងមាន ជាជាងអាចប្រកួតប្រជែងដើម្បីការងារដែលអ្នកចង់បាន។)

ហើយអំពីការរៀបរាប់របស់ខ្ញុំផ្ទាល់ លោកបានសរសេរថា៖ “Your email is the first direct statement I have seen as to why a returner didn’t stay” (អ៊ីមែលរបស់អ្នកគឺជាការថ្លែងផ្ទាល់លើកដំបូងដែលខ្ញុំបានឃើញ អំពីមូលហេតុដែលអ្នកត្រឡប់មកវិញម្នាក់មិនបាននៅ)។ (ទាំងពីរដកស្រង់ដោយមានការអនុញ្ញាតពីលោក។)

ឥឡូវដល់ផ្នែកដែលខ្ញុំបានប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយចង់និយាយឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។

ញូប្រ៊ុនស្វីកពិតជាមានកម្មវិធីសម្រាប់មនុស្សដែលប្រឈមនឹងអ្វីដែលខ្ញុំបានប្រឈម៖ គ្មានបទពិសោធន៍នៅកាណាដា គ្មានអ្នកធានាក្នុងតំបន់ សញ្ញាបត្រដែលគ្មាននរណាទទួលស្គាល់ គ្មានបណ្តាញទំនាក់ទំនង។ កម្មវិធីមួយឈ្មោះថា GNB Mosaïk។ ខ្ញុំបានស្នើសុំឯកសាររបស់វាក្រោមច្បាប់ស្តីពីសិទ្ធិទទួលបានព័ត៌មាន ហើយបានទទួល 59 ទំព័រ។ ខេត្តបានចំណាយប្រាក់សហព័ន្ធ និងប្រាក់ខេត្តប្រហែល 1.87 លានដុល្លារ លើផ្លូវចូលទៅក្នុងសេវាសាធារណៈរបស់ខ្លួន៖ ការជ្រើសរើស “ដោយមិនគិតពីកម្រិតជំនាញភាសារបស់ពួកគេ” ថ្នាក់ភាសាដែលមានប្រាក់ឧបត្ថម្ភ អ្នកបកប្រែនៅពេលសម្ភាសន៍ អ្នកណែនាំ និង “ការផ្តោតលើជំនាញដែលអាចផ្ទេរបាន និងសក្តានុពល ជាជាងបទពិសោធន៍ការងារជាក់លាក់”។ វាជាកម្មវិធីល្អមួយ។ របាយការណ៍របស់វាផ្ទាល់ប្រាប់ថាវាសម្រាប់នរណា៖

“អ្នកណាក៏ដោយដែលមិនបានកើតនៅញូប្រ៊ុនស្វីក។”

រូបគំនូរសន្លឹកបៀល្បែងក្តារ៖ ទ្វារនេះសម្រាប់អ្នកលេងផ្សេង អ្នកកើតនៅទីនេះ

នោះជាទ្វារចំហៀងមួយចូលទៅក្នុងសេវាសាធារណៈរបស់ខេត្ត។ មានទ្វារទីពីរដែលចាស់ជាងនេះ គឺ Equal Employment Opportunity Program (កម្មវិធីឱកាសការងារស្មើភាព) ដែលដំណើរការតាំងពីឆ្នាំ 1984 សម្រាប់ជនជាតិដើម ជនមានពិការភាព និងសមាជិកនៃជនជាតិភាគតិចដែលមើលឃើញ ដែលទំព័ររបស់កម្មវិធីផ្ទាល់កំណត់និយមន័យថាជាមនុស្ស “ដែលមិនមែនជាជនជាតិស្បែកស” (“who are non-Caucasian”)។

រហូតមកដល់ពេលនេះ ខ្ញុំមិនទាន់បាននិយាយថានរណាមកពីណា ឬនរណាមានរូបរាងយ៉ាងណាទេ។ មនុស្សដែលប្រើទ្វារទាំងនោះមិនបានធ្វើអ្វីក្រៅពីមកនៅពេលគេអញ្ជើញឡើយ ហើយខ្ញុំផ្ទាល់បានចំណាយពេលដប់ប្រាំឆ្នាំជាជនបរទេសនៅក្នុងប្រទេសរបស់គេ។ ប៉ុន្តែការមិននិយាយវានឹងធ្វើឱ្យអ្នកយល់ច្រឡំ ដូច្នេះខ្ញុំនឹងនិយាយរឿងត្រង់នេះម្តង។ សិស្សរបស់ខ្ញុំមកពីសេណេហ្គាល់ ស៊ីរី និងប្រេស៊ីល។ ខ្ញុំជាបុរសស្បែកស មិនមែនជនជាតិដើម មិនអះអាងថាមានពិការភាពអ្វីទេ កើតនៅ Saint John។ តាមនិយមន័យពីររបស់ខេត្តផ្ទាល់ ទ្វារចំហៀងទាំងពីរមិនមែនជារបស់ខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំមិនជឿថាទ្វារចូលទៅការងារសាធារណៈគួរត្រូវបានកាត់តាមពណ៌សម្បុររបស់នរណាម្នាក់ឡើយ៖ មិនមែនរបស់ពួកគេ ហើយក៏មិនមែនរបស់ខ្ញុំដែរ។ នៅលើក្រដាស ខ្ញុំមានចន្លោះប្រហោងរបស់ជនចំណូលថ្មី ចំនួនដប់ប្រាំឆ្នាំ និងសំបុត្រកំណើតរបស់អ្នកស្រុក។ គ្មាននរណាបដិសេធខ្ញុំទេ។ គ្រាន់តែគ្មានទ្វារណាដែលមានឈ្មោះខ្ញុំនៅលើនោះ។

ឥឡូវនេះ អូតាវ៉ាបាននិយាយរឿងនេះក្នុងប្រយោគតែមួយ។ ខ្ញុំបានសួររដ្ឋមន្ត្រីសហព័ន្ធថា តើមានសេវាណាមួយសម្រាប់ពលរដ្ឋដែលត្រឡប់មកផ្ទះវិញក្រោយរស់នៅបរទេសយូរឆ្នាំដែរឬទេ។ ក្រសួងបានឆ្លើយនៅថ្ងៃទី 19 ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 2026៖ “Canadian citizens are not eligible for settlement services.” (ពលរដ្ឋកាណាដាមិនមានសិទ្ធិទទួលបានសេវាតាំងទីលំនៅទេ។) ក្រសួងបានស្នើឱ្យខ្ញុំចូលមើល Job Bank ដែលជាគេហទំព័រស្វែងរកការងាររបស់រដ្ឋាភិបាលកាណាដា។

អូតាវ៉ាក៏បង់ប្រាក់ឱ្យនិយោជកដែរ ហើយបង់ច្រើនជាងសម្រាប់ការជ្រើសរើសបុគ្គលិកខ្លះ។ កម្មវិធី Apprenticeship Service របស់សហព័ន្ធបានផ្តល់ឱ្យនិយោជក “$5,000 for each eligible new first-year apprentice hired” (5,000 ដុល្លារសម្រាប់កូនជាងថ្មីឆ្នាំទីមួយម្នាក់ៗដែលមានលក្ខណៈគ្រប់គ្រាន់ ហើយត្រូវបានជួល) និង “$10,000 if the apprentice hired is from an equity-deserving group” (10,000 ដុល្លារ ប្រសិនបើកូនជាងដែលជួលមកពីក្រុមដែលសមនឹងទទួលបានសមធម៌) ហើយបញ្ជីក្រុមទាំងនោះរួមមាន “Newcomers” (ជនចំណូលថ្មី)។ កម្មវិធីហាត់ការសម្រាប់ជនចំណូលថ្មីរបស់សហព័ន្ធ ដាក់មនុស្សឱ្យធ្វើការក្នុងការិយាល័យរដ្ឋាភិបាល រួមទាំងនៅហ្វ្រេដេរិកតុន និងមុងតុន ហើយបើកសម្រាប់អ្នកដែល “have been a permanent resident or a Canadian citizen for 10 years or less” (ជាអ្នករស់នៅអចិន្ត្រៃយ៍ ឬពលរដ្ឋកាណាដាបាន 10 ឆ្នាំ ឬតិចជាងនេះ)។ ខ្ញុំជាពលរដ្ឋតាំងពីកំណើត។ ខ្ញុំមិនមាននៅក្នុងបញ្ជីណាមួយទាំងនោះទេ។

ខ្ញុំរីករាយដែលសិស្សរបស់ខ្ញុំនៅទីនេះ។ នៅពេលដែល Rebel News វាយប្រហារ Tim Hortons ពីបញ្ហាកម្មករបរទេស ពួកគេបានដៅខុសគោលដៅ។ មនុស្សដែលហុចកាហ្វេឱ្យអ្នក មិនបានសរសេរគោលនយោបាយនោះទេ។ រដ្ឋាភិបាលជាអ្នកសរសេរ។ សូមបង្វែរកាមេរ៉ាទៅទីនោះ។

ខេត្តមួយអាចធ្វើរឿងត្រឹមត្រូវទាំងចំពោះមនុស្សដែលខ្លួនអញ្ជើញ និងចំពោះមនុស្សដែលខ្លួនបានចិញ្ចឹមបីបាច់។ វាមិនមែនជាការជ្រើសយកមួយណាទេ។ បច្ចុប្បន្ននេះ ញូប្រ៊ុនស្វីកកំពុងធ្វើមួយក្នុងចំណោមពីរ។

សិស្សម្នាក់របស់ខ្ញុំ ដែលជាស្ត្រី មានថ្នាក់រៀនដែលមានមូលនិធិឧបត្ថម្ភ។ គាត់នៅតែមករកខ្ញុំ ក្នុងពេលវេលាផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់ ហើយខ្ញុំបង្រៀនគាត់ និងអ្នកផ្សេងទៀតដោយឥតគិតថ្លៃពីម្ខាងទៀតនៃពិភពលោក។ នោះជាការប្រើប្រាស់តែមួយគត់ដែលញូប្រ៊ុនស្វីករកបានសម្រាប់គ្រូភាសាអង់គ្លេសម្នាក់ដែលបានធ្វើការនេះតាំងពីឆ្នាំ 1999។

ខ្ញុំបានស្នើថ្នាក់ឥតគិតថ្លៃដូចគ្នានេះទៅបណ្ណាល័យ និងភ្នាក់ងារជួយជនចំណូលថ្មីនៅទូទាំងកាណាដា។ កន្លែងខ្លះបានបញ្ជូនបន្ត ហើយសេវាបណ្ណាល័យសាធារណៈរបស់ញូប្រ៊ុនស្វីកផ្ទាល់គឺជាកន្លែងមួយក្នុងចំណោមនោះ។ ប្រព័ន្ធដែលមានមូលនិធិភាគច្រើនមិនអាចធ្វើបានទេ។ ប្រព័ន្ធបណ្ណាល័យមួយបានសរសេរថា ខ្លួនធ្វើការ “តាមរយៈភាពជាដៃគូដែលបានបង្កើតរួចជាមួយអ្នកផ្តល់សេវា” ហើយ “មិនស្ថិតក្នុងឋានៈផ្សព្វផ្សាយគ្រូបង្រៀនឯកជន ឬអាជីវកម្មខ្នាតតូចទេ”។ កម្មវិធីភាសាមួយដែលមានមូលនិធិសហព័ន្ធបានសរសេរថា៖ “អ្វីដែលអ្នកកំពុងធ្វើស្តាប់ទៅគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់។ ប៉ុន្តែយើងមិនអាចចែករំលែកឱកាសនេះជាមួយសិស្សរបស់យើងបានទេ។” ដើម្បីឱ្យយុត្តិធម៌ សាររបស់ខ្ញុំបាននិយាយថា ខ្ញុំក៏បង្រៀនឯកជនដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិតដែរ ហើយវិធានប្រឆាំងការផ្សព្វផ្សាយអាជីវកម្មគឺជាវិធានសមហេតុផល។ ប៉ុន្តែវានៅតែមានន័យថា គ្រូកាណាដាម្នាក់មិនអាចផ្តល់ការងាររបស់ខ្លួនដោយឥតគិតថ្លៃដល់ប្រព័ន្ធដែលបានបង្កើតឡើងដើម្បីបង្រៀនភាសាអង់គ្លេសបានទេ។

ខ្ញុំមិនគិតថាមាននរណាម្នាក់បានសម្រេចចិត្តរារាំងមនុស្សដូចខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំគិតថាគ្មាននរណាបានសម្រេចអ្វីទាំងអស់ ហើយសម្រាប់មនុស្សដែលឈរនៅមាត់ទ្វារ លទ្ធផលគឺដូចគ្នា។

ខ្ញុំបានមកគិតថា វាសាមញ្ញជាងគោលនយោបាយ។ នៅកន្លែងតូចមួយ ការងារគឺជាអ្វីដែលមនុស្សម្នាក់មាន ហើយម្នាក់ទៀតគ្មាន។ បុរសម្នាក់ដែលត្រឡប់មកផ្ទះវិញជាមួយបទពិសោធន៍ដប់ប្រាំឆ្នាំក្នុងអ្វីដែលគ្មាននរណានៅទីនោះធ្លាប់ធ្វើ មិនមែនជាអំណោយទេ។ គាត់ជាគូប្រកួតប្រជែង ហើយគេធ្វើឱ្យគាត់ដឹងរឿងនេះនៅគ្រប់បញ្ជរ។ ក្នុងជីវិតខ្ញុំ ខ្ញុំមិនដែលមានអារម្មណ៍ថាមិនត្រូវបានស្វាគមន៍នៅកន្លែងណាដល់ថ្នាក់នេះទេ ហើយវាជាកន្លែងដែលខ្ញុំមកពី។

ព្រំដែន

រូបគំនូរសន្លឹកបៀល្បែងក្តារ៖ មួយម៉ោង នាឡិកាកំណត់ពេលនៅព្រំដែន កុំទិញស្ករគ្រាប់

Deer Island នៅជាប់នឹងរដ្ឋ Maine។ ខ្ញុំធំឡើងដោយឆ្លងព្រំដែនដូចជាការដកដង្ហើម។ ច្រើនឆ្នាំមុន ប័ណ្ណបើកបរមួយគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។

នៅថ្ងៃទី 2 ខែតុលា ឆ្នាំ 2025 ប្រហែលថ្ងៃត្រង់ ខ្ញុំបានព្យាយាមឆ្លងព្រំដែនក្នុងដំណើរទៅជួបមិត្តជាទីស្រឡាញ់ម្នាក់នៅ Pennsylvania។ ខ្ញុំត្រូវបានឃាត់ទុកប្រហែលប្រាំម៉ោង។ ក្រោមការគំរាមថានឹងរឹបអូសវា ខ្ញុំបានដោះសោទូរស័ព្ទរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីឱ្យមន្ត្រីអាចឆែកវា និងចម្លងអ្វីដែលមាននៅក្នុងនោះ។ ខ្ញុំបានដោះនាឡិកាដៃ ហើយអង្គុយនៅកន្លែងដែលគេប្រាប់។ សំណួរបានចុះទៅដល់ឆ្នាំកំណើតរបស់ឪពុកម្តាយខ្ញុំ និងមន្ទីរពេទ្យ។ ខ្ញុំមិនបានប្រកែកទេ។ ខ្ញុំមិនបានសុំចេញទៅក្រៅដើម្បីផឹកទឹកទេ។ ខ្ញុំបានសុំទោសចំពោះការងារឯកសារដែលខ្ញុំបង្កឡើង។ នៅពេលគេឱ្យខ្ញុំទៅ ខ្ញុំត្រូវបានប្រាប់ថា ប្រសិនបើមានកម្មវិធីធ្វើដំណើរច្បាស់លាស់ និងភស្តុតាងនៃការងារ និងប្រាក់ច្រើនជាងនេះ ខ្ញុំអាចនឹងជៀសផុតពីបញ្ហានៅលើកក្រោយ។

បីថ្ងៃក្រោយមក ខ្ញុំគ្រាន់តែព្យាយាមទៅចាក់សាំង និងទិញរបស់ខ្លះនៅ Walmart ក្នុង Calais។ ខ្ញុំត្រូវបានសួរចម្លើយម្តងទៀត អំពីប្រពន្ធដែលខ្ញុំគ្មាន និងកូនដែលខ្ញុំគ្មាន។ ខ្ញុំត្រូវបានប្រាប់ថា ឥឡូវនេះខ្ញុំត្រូវបានកំណត់ពេល៖ ស្ទើរតែមួយម៉ោងប៉ុណ្ណោះដើម្បីចូលហើយចេញ បើមិនដូច្នោះទេនឹងត្រូវហាមឃាត់។ គេប្រាប់ខ្ញុំថា រាល់ការឆ្លងនីមួយៗនឹងត្រូវរាប់ប្រឆាំងនឹងខ្ញុំ រហូតដល់ខ្ញុំអាចបង្ហាញបង្កាន់ដៃប្រាក់ខែ ផ្ទះមួយ និង “របស់ល្អៗជាងនេះ”។ ខ្ញុំត្រូវបានគេចំអកដោយសារទិញស្ករគ្រាប់។ មន្ត្រីម្នាក់ ជាបុរសអាយុហួសហាសិបឆ្ងាយហើយ បានយកមុខមកជិតមុខខ្ញុំ ហើយនិយាយថា៖ “Get a job, bro.” (ទៅរកការងារធ្វើទៅ ប្អូន។)

ខ្ញុំមិនដឹងថានឹងមានអ្វីកើតឡើងទេ បើខ្ញុំព្យាយាមម្តងទៀត។ ខ្ញុំមិនទាន់ហ៊ានស្វែងយល់ទេ។ ខ្ញុំបានយំនៅបញ្ជរនោះ នៅអាយុសែសិបបួនឆ្នាំ ខណៈដែលម្តាយ និងឪពុករបស់ខ្ញុំកំពុងរង់ចាំខ្ញុំ។

ដូច្នេះសូមរាប់មើល។ តៃវ៉ាន់បានឱ្យខ្ញុំប្រាំមួយខែ។ ព្រំដែនបានឱ្យខ្ញុំមួយម៉ោង។ ញូប្រ៊ុនស្វីកមិនបានឱ្យអ្វីខ្ញុំទាល់តែសោះ ហើយចំណាយពេលមួយឆ្នាំកន្លះដើម្បីធ្វើដូច្នោះ។

ការសរសើរដល់អ្នកដែលសមនឹងទទួល

សូមសរសើរកម្ពុជា។ ខ្ញុំមកដល់តែម្នាក់ឯង គ្មានប្រាក់ ជាមួយបំណុលជាងមួយម៉ឺនប្រាំបីពាន់ដុល្លារ និងប័ណ្ណឥណទានគ្រប់សន្លឹកដល់កម្រិតកំណត់ ដែលជាអ្វីដែលបួនឆ្នាំនៃតុលាការ និងមួយឆ្នាំកន្លះគ្មានការងារធ្វើបណ្តាលឱ្យមាន។ ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានសប្តាហ៍ ខ្ញុំមានការងារនៅសាលាពីរ។ កម្ពុជាជាប្រទេសមួយក្នុងចំណោមប្រទេសក្រីក្រជាងគេនៅអាស៊ី ហើយការបង្រៀនមួយម៉ោងនៅទីនេះផ្តល់ប្រាក់ឱ្យខ្ញុំច្រើនជាងប្រហែលពីរភាគបី បើធៀបនឹងការលាបថ្នាំតុពិកនិកមួយម៉ោងនៅស្រុកកំណើត។ ជាភាសាអង់គ្លេស Cambodia ប្រកបស្ទើរតែដូច Canada។ សូមជឿខ្ញុំ ទីនេះមិនមែនកាណាដាទេ។ វាមិនមែនជាកន្លែងដែលម្តាយ និងឪពុករបស់ខ្ញុំនៅទេ។

រូបគំនូរសន្លឹកបៀល្បែងក្តារ៖ កន្លែងផ្សេង ប្រកបស្ទើរតែដូច Canada

ហើយសូមសរសើររដ្ឋ Maine ទោះបីមានបញ្ជរនោះក៏ដោយ។ ខ្ញុំបានសរសេរទៅកាន់ការិយាល័យព័ត៌មាននៅកាណាដាតាំងពីខែមករា ឆ្នាំ 2025 គឺបីសប្តាហ៍បន្ទាប់ពីខ្ញុំត្រឡប់មកផ្ទះ។ គ្មានការិយាល័យព័ត៌មានណាជំពាក់រឿងមួយដល់នរណាទេ។ ប៉ុន្តែកាសែតដំបូងគេនៅជិតស្រុកកំណើតដែលបានបោះពុម្ពពាក្យមួយម៉ាត់របស់ខ្ញុំ គឺ The Quoddy Tides នៃ Eastport រដ្ឋ Maine នៅថ្ងៃទី 13 ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 2026៖ កាសែតដែលនៅខាងអាមេរិកនៃផ្ទៃទឹក។ ហើយនៅពេលខ្ញុំស្នើថ្នាក់ឥតគិតថ្លៃរបស់ខ្ញុំទៅគ្រប់ទីកន្លែង ក្រុមអក្ខរកម្មមួយនៅ Bangor បានហៅវីដេអូជាមួយខ្ញុំ ហើយបានឆ្លើយថាយល់ព្រម។

នៅពេលការិយាល័យព័ត៌មានកាណាដាបានឆ្លើយមកខ្ញុំ នោះគឺដើម្បីបញ្ជូនខ្ញុំទៅកន្លែងផ្សេង ឬដើម្បីបដិសេធ។ មួយកន្លែងបានសរសេរថា ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនោះនៅឆ្ងាយពីញូប្រ៊ុនស្វីកណាស់ ហើយខ្លួនគ្មានទាំងពេលវេលា និងធនធានដើម្បីស៊ើបមើលទេ។ ខ្ញុំមកពីញូប្រ៊ុនស្វីក។ នោះហើយជារឿង។ តាមដែលខ្ញុំដឹង រហូតមកដល់ពេលនេះ គ្មានការិយាល័យព័ត៌មានកាណាដាណាមួយបានរាយការណ៍អំពីរឿងណាមួយក្នុងចំណោមនេះឡើយ។

អ្វីដែលខ្ញុំស្នើសុំ

មិនមែនការអាណិតទេ។ ខ្ញុំអាយុសែសិបប្រាំឆ្នាំ ខ្ញុំធ្វើការរាល់ថ្ងៃ ហើយខ្ញុំមិនទាន់ចប់ទេ។

ពីតៃវ៉ាន់៖ ការជំនុំជម្រះសាជាថ្មី ជាភាសាដែលខ្ញុំអាចតាមទាន់។ ខ្ញុំចង់ទៅផ្ទះវិញ។ ខ្ញុំមិនចង់ទៅផ្ទះវិញដើម្បីជួបពន្ធនាគារប្រាំមួយខែ ប្រវត្តិព្រហ្មទណ្ឌ និងប្រាក់ពិន័យ និងសំណងប្រហែល 300,000 ដុល្លារតៃវ៉ាន់ថ្មី ក្រោមសាលក្រមដែលខ្ញុំអានមិនបាន ដោយសារតែដាក់កិច្ចសន្យាជួលរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់លើអ៊ីនធឺណិតនោះទេ។

ពីកាណាដា៖ រឿងបីក្នុងញត្តិ e-7910 ទៅកាន់សភាតំណាងរាស្ត្រ (House of Commons) ដែលសមាជិកសភារបស់ខ្ញុំបានអនុញ្ញាត ហើយដែលកំពុងត្រូវបានបកប្រែមុនពេលបើកឱ្យចុះហត្ថលេខា។ ស្តង់ដារសេវាកុងស៊ុលដែលត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយ។ ហេតុផលជាលាយលក្ខណ៍អក្សរនៅពេលសំណុំឯកសារត្រូវបានបិទ។ ការពិនិត្យឡើងវិញដោយឯករាជ្យ។

ពីញូប្រ៊ុនស្វីក៖ សូមស្វែងយល់ថា តើមនុស្សដែលត្រឡប់មកផ្ទះវិញក្លាយទៅជាយ៉ាងណា ព្រោះការសិក្សាតែមួយគត់ដែលខ្ញុំដឹងឈប់ត្រឹមឆ្នាំ 2011។ សូមបើកទ្វារដែលមានស្រាប់ហើយនោះដល់មនុស្សដែលកើតនៅទីនេះ។ សូមឱ្យបទពិសោធន៍ត្រូវបានវាយតម្លៃ។

ពីប្រទេសជិតខាង៖ គ្មានអ្វីក្រៅពីរសៀលធម្មតាមួយទេ។

ខ្ញុំមិនស្នើឱ្យបិទទ្វារដាក់នរណាម្នាក់ទេ។ ខ្ញុំស្នើសុំទ្វារមួយដែលបើក។ សប្តាហ៍នេះ មនុស្សបួននាក់មកពីសេណេហ្គាល់ ស៊ីរី និងប្រេស៊ីល កំពុងរៀនភាសាអង់គ្លេសនៅញូប្រ៊ុនស្វីក ហើយខ្ញុំរីករាយដែលពួកគេនៅទីនោះ។ ខ្ញុំក៏ចង់នៅទីនោះដែរ។

នេះជាផ្នែកមួយនៃកំណត់ត្រាដែលធំជាងនេះ

ប្រភព៖ កិច្ចសន្យាជួលរបស់ខ្ញុំ; Global Affairs Canada ឯកសារដែលបានប្រគល់ក្រោម Privacy Act នៅថ្ងៃទី 9 ខែតុលា ឆ្នាំ 2026 (551 ទំព័រ); លិខិតរបស់ការិយាល័យអយ្យការកំពូល ចុះថ្ងៃទី 22 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 2025 និងថ្ងៃទី 18 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2026; ឯកសារ 2627-FTB-20 ដែលបានប្រគល់ក្រោមច្បាប់ស្តីពីសិទ្ធិទទួលបានព័ត៌មានរបស់ញូប្រ៊ុនស្វីក (GNB Mosaïk, 59 ទំព័រ); Emery, McDonald និង Morissette (2017); រដ្ឋាភិបាលញូប្រ៊ុនស្វីក ទំព័រ Equal Employment Opportunity Program អាននៅថ្ងៃទី 17 ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 2026; នាយករដ្ឋមន្ត្រីកាណាដា ឯកសារព័ត៌មានផ្ទៃខាងក្រោយ ចុះថ្ងៃទី 16 ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 2026 ភ្នំពេញ; ការរៀបរាប់ជាលាយលក្ខណ៍អក្សររបស់ខ្ញុំផ្ទាល់អំពីព្រំដែន ខែតុលា ឆ្នាំ 2025។ IRCC 2026-01401722 (2026-11-19); canada.ca: Apprenticeship Service; Federal Internship for Newcomers Program (2026-11-20).

Back to blog

Leave a comment

Please note, comments need to be approved before they are published.

Registrations and Appointments