اجازه بدهید این را صریح بگویم، تا زمانی که هنوز می‌توانم: هنوز غیرقانونی نیست که به چیزی که می‌خواهم اشاره کنم توجه کنید. غیرقانونی نیست که آن را بنویسید. غیرقانونی نیست که آن را منتشر کنید یا شما آن را بخوانید. من مدام روی هنوزتأکید می‌کنم، چون کل فضای موضوع همین است. ما، ظاهراً، آزاد هستیم. پس بیایید از این آزادی استفاده کنیم قبل از اینکه کسی تصمیم بگیرد دیگر کافی است.

این همان چیزی است که نمی‌توانم از فکر کردن به آن دست بکشم.

بیش از یک نفر از هر پنج کانادایی شاغل، حقوق خود را از دولت می‌گیرد. نه پیمانکار. نه فروشنده. یک کارمند واقعی بخش عمومی — فدرال، استانی یا شهری، شامل افرادی در حوزه سلامت، آموزش و خدمات اجتماعی. آخرین آمارها این رقم را حدود 21.5%درصد نیروی کار نشان می‌دهد، یکی از بالاترین سهم‌ها در بیش از سی سال گذشته. و جایی که من نشسته‌ام، در آتلانتیک کانادا، اوضاع بدتر است — یا بهتر، بسته به اینکه چه کسی چک شما را امضا می‌کند — در حدود نزدیک به ۳۰٪.

یک لحظه به این فکر کنید. برای سخاوت، آن را گرد کنید. یک اتاق صد نفره از افراد شاغل را تصور کنید که بیست نفرشان برای یک رئیس کار می‌کنند. یک رئیس. بیست کارمند از صد نفر. این یک پاورقی نیست. این یک بلوک رأی‌دهنده، یک جامعه خواننده، یک پایگاه تبلیغاتی و یک منبع خبری است، همه با هم.

حالا یک سؤال صادقانه از خودتان بپرسید. اگر در آن اتاق یک روزنامه داشتید — یک روزنامه واقعی، یک «رسانه آزاد» — چقدر مشتاق بودید یک گزارش تند درباره رئیس منتشر کنید؟ درباره اینکه رئیس به کسی آسیب زده؟ پول هدر داده؟ قولی را شکسته؟ به آن فکر می‌کردید. به آن بیست نفر فکر می‌کردید. به همسرانشان، به بازنشستگی‌شان، به اشتراک‌هایشان و به هزینه تبلیغات دولتی که بی‌سروصدا چراغ‌های شما را روشن نگه می‌دارد. و جایی در همین فکرها، بدون اینکه کسی یادداشتی برایتان بفرستد، داستان کمی نرم‌تر می‌شود. یا اصلاً منتشر نمی‌شود.

هیچ‌کس لازم نیست چیزی را سانسور کند. فقط کافی است ریاضی را بدانید. بیست نفر از صد نفر، ریاضی کافی است.

اگر هفت نفر از صد نفر بود؟ داستان فرق می‌کرد. هفت نفر یک تحریریه را نمی‌ترسانند. هفت نفر هیچ‌کس را نمی‌ترسانند. می‌توانستید هرچه می‌خواستید درباره رئیسی که فقط هفت نفر از صد نفر شما را استخدام کرده بود بنویسید.

که این مرا به طور طبیعی به چین می‌رساند.

مدام و با هیجان به ما گفته می‌شود که چین یک داستان هشداردهنده است. قفس. جایی که دولت بر مردمش چنگ انداخته، جایی که دولت در همه چیز است و همه می‌ترسند. و من اینجا نیستم که از دولت چین دفاع کنم؛ پانزده سال کنار آن زندگی کرده‌ام و نظرات خودم را دارم. اما این عددی است که هیچ‌کس نقل نمی‌کند. با همان همانمعیاری که برای ۲۱.۵ درصد کانادا استفاده می‌کنیم، سهم کارکنان چینی که حقوقشان را از دولت می‌گیرند حدود 23%درصد است. برخی برآوردها آن را بالاتر می‌دانند.

و این داستان آرامش‌بخش دقیقاً به این دلیل کار می‌کند که بیست نفر از هر صد نفر کاملاً دلیل دارند به آن باور داشته باشند، و رسانه‌هایی که شاید بتوانند آن را سوراخ کنند، کاملاً دلیل دارند که این کار را نکنند.

حالا که داریم داستان‌های هشداردهنده تعریف می‌کنیم، بیایید درباره ایالات متحده صحبت کنیم. سرزمین آزادی. سرزمینی که بیشتر از تقریباً هر کشور دیگری در دنیا مردم خودش را زندانی می‌کند — در اوج، تقریباًیک نفر از هر صد نفربزرگسال آمریکایی واقعاً پشت میله‌های زندان هستند، و هنوز هم، بعد از یک دهه کاهش، یکی از بالاترین نرخ‌های زندانی شدن در جهان را دارد. یک زندان واقعی، نه استعاره. یک زندان صنعتی، با سهامداران. پول خوبی در آن هست چون مشتری‌ها نمی‌توانند خارج شوند.

و دلار ارزشمند می‌ماند چون اگر تصمیم بگیرید که نمی‌خواهید از آن استفاده کنید، به شما شلیک می‌کنند. برای همین ارتش دارند. مطمئنم ایالات متحده به خاطر صادرات کلم بروکلی در عراق نبود. قطعاً هیچ ربطی به آنچه از زمین آنجا بیرون می‌آید و ارزی که مجبورید با آن بخرید ندارد.کلینتون درباره قذافی: ما آمدیم، دیدیم، او مرد!چیزی را از دست دادم؟ چون از جایی که من ایستاده‌ام، کاملاً به نظر می‌رسد که پترو دلار و ناوهای هواپیمابر دو سر یک دست دادن هستند. اما من چه می‌دانم. من فقط کسی هستم که حساب و کتاب را با صدای بلند انجام می‌دهد، که — با من تکرار کنید — هنوز غیرقانونی نشده است.

چیزی که درباره نسخه کانادایی همه این‌ها من را اذیت می‌کند این است: اگر واقعاً هفت نفرمی‌توانستندیکصد نفر را اداره کنند — اگر دولت این‌قدر جمع و جور و ارزان بود — آیا ما معلمانمان را طوری حقوق نمی‌دادیم که انگار آینده به آن‌ها بستگی دارد؟ آیا پولی برای چیزهایی که می‌گوییم برایمان مهم است باقی نمی‌ماند؟ در عوض ما چیزی عظیم و کند ساخته‌ایم که به ازای هر دلار، بازدهی کمتری دارد و آن را بزرگ‌ترین کارفرمای افرادی کرده‌ایم که وظیفه‌شان ظاهراً زیر سؤال بردن آن است. این اسراف واقعاً عظیم است. و واقعاً حیف است — واقعاً، به طرز خشم‌آوری حیف است — که یک قشر خاص از افراد همیشه راحت در اتاوا حتی زحمت توجه کردن به آن را هم به خود نمی‌دهند، چه برسد به اصلاحش.

آن‌ها قطعاً زحمت توجه کردن به من را هم به خود ندادند.

من یک کانادایی هستم. بعد از گذراندن بیشتر عمر بزرگسالی‌ام در خارج، برگشتم به خانه، چیزی ساختم، چیزهایی یاد گرفتم که این کشور واقعاً می‌تواند از آن استفاده کند. من بیش ازچهارصدرزومه فرستاده‌ام. من انتظار دفتر گوشه‌ای ندارم. من دارم کم و بیش درخواست می‌کنم براییک شغل. هر شغلی. هر کاری که باشد.و نرخ رایج برای این کار، به من گفته‌اند، این است که باید منتظر بمانی — یک سال، یک سال و نیم، گاهی دو سال — و این انتظار را طبیعی بدانی. همین است که هست.درِ نقاشی‌شده روی دیوار. 

درست به نظر نمی‌رسد، نه؟ درست نیست. و دلیل این که بیشتر درباره‌اش نمی‌خوانید — درباره دولتی که بی‌سروصدا به همان شهروندانی که ادعا می‌کند به آن‌ها خدمت می‌کند، یکی یکی خیانت می‌کند — همان دلیلی است که درباره آن دولت اصلاً چیز سختی نمی‌خوانید. بیست نفر از هر صد نفر. ریاضی خودش سانسور را انجام می‌دهد تا کسی مجبور نباشد.

من این را می‌نویسم چون این کشور را آن‌قدر دوست دارم که حقیقت را به آن بگویم:شما می‌توانید بهتر از این باشید.دوست دارم برایش مفید باشم. حداقل، می‌توانم کسی باشم که بخش پنهان را می‌گوید تا وقتی گفتنش هنوز مجاز است.

پس این هم از آن. مکتوب. تا وقتی هنوز غیرقانونی نشده.