وقتی «تناسب» انتزاعی نیست: گفتگوی عمومی درباره تایوان، قانون و زندگی که از دست دادم

این پست درباره یک تبادل عمومی است که پس از اینکه من یک هشدار صریح زیر بحثی درباره انجام کسب‌وکار در Taiwan گذاشتم، رخ داد. این تبادل اهمیت داشت زیرا چیزی عمیق‌تر از اختلاف نظر درباره یک مورد را آشکار کرد: نشان داد که چگونه بسیاری از مردم به سرعت برای دفاع از دولت، برچسب قانونی یا فرهنگ اطراف آن، حتی زمانی که پیامدهای انسانی آشکار است، به صف می‌آیند.

من باور ندارم که در آن بحث شکست خوردم. نظر دهنده دیگر تلاش کرد همه چیز را به یک دسته قانونی محدود کند: مسئله‌ای مربوط به قانون حفاظت از داده‌های شخصی، شاید با نگرانی نسبت‌سنجی، اما نه بیشتر. نکته من این بود و همچنان هست که وقتی یک نتیجه قانونی خانه، کار، ثبات و آینده یک فرد را پس از پانزده سال زندگی در Taiwan نابود می‌کند، دیگر فقط یک یادداشت قانونی انتزاعی نیست.

همچنین یک بعد حقوق بشر بین‌المللی وجود دارد که مردم اغلب وانمود می‌کنند بی‌ربط است. کانادا ICCPR را تصویب کرده است. Taiwan، اگرچه عضو سازمان ملل در چارچوب عادی معاهدات نیست، به طور رسمی ICCPR را در نظام حقوقی داخلی خود وارد کرده و به طور علنی خود را همسو با آن استانداردها معرفی می‌کند. این مهم است. وقتی یک مقیم بلندمدت می‌تواند خانه، معیشت و کل آینده‌اش را در Taiwan از دست بدهد به دلیل نتیجه‌ای به شدت نامتناسب و سپس با انحراف بوروکراتیک از سوی کانادا مواجه شود، عموم مردم حق دارند سوال کنند که آیا این تعهدات حقوقی در عمل معنایی دارند یا خیر.

مسئله گسترده‌تر فقط یک حکم نیست. این الگوی آسیب‌پذیری نابرابر است که بسیاری از خارجی‌ها به آرامی یاد می‌گیرند با آن زندگی کنند: بی‌باوری انتخابی، احترام فرهنگی، بی‌تفاوتی نهادی و انتظار اینکه بیگانگان باید پیامدهایی را بپذیرند که محلی‌ها اغلب به همان شکل با آن مواجه نمی‌شوند. این چارچوبی است که این تبادل باید در آن خوانده شود.

یکی از دلایلی که من خیال‌پردازی اینکه خارجی‌ها و محلی‌ها همیشه سیستم را به یک شکل تجربه می‌کنند را رد می‌کنم این است که نشانه‌های زیادی خلاف آن را دیدم. در حوادث ترافیکی، برای مثال، بارها با الگویی مواجه شدم که خود محلی‌ها به آن شوخی می‌کردند: وقتی یک خارجی درگیر است، فیلم دوربین به نوعی سخت پیدا می‌شود، در دسترس نیست یا ناگهان کمتر مفید می‌شود.

اینکه هر موردی عمدی باشد حتی نکته اصلی نیست. نکته اثر آن است. خارجی دقیقاً در لحظه‌ای که شواهد عینی بیشترین اهمیت را دارد، آسیب‌پذیر منحصر به فرد می‌شود. این همان احساسی نیست که برابری واقعی دارد.

به همین دلیل است که جمله «یک فرد تایوانی به همان شکل رفتار می‌شد» برای من توخالی است. گفتن آن در نظریه آسان است. باور کردن آن پس از سال‌ها زندگی در سیستمی که بیگانگان اغلب احساس می‌کنند بی‌طرفی به محض شروع درگیری نازک‌تر می‌شود، بسیار سخت‌تر است.

یکی از واضح‌ترین مثال‌هایی که من شخصاً با آن مواجه شدم هیچ ارتباطی با دادگاه نداشت. این طرد اجتماعی بود که به صورت آشکار و عادی بیان می‌شد، انگار طرد بر اساس هویت گروهی صرفاً عملی است. چنین تجربیاتی اهمیت دارند چون ذهنیتی را آشکار می‌کنند: اگر یک بیگانه مشکل ایجاد کند، پس بیگانگان به عنوان یک دسته مشکوک می‌شوند.

این ذهنیت محدود به زندگی شبانه یا تعاملات عادی نمی‌ماند. این شکل‌دهنده نحوه دید مردم به اعتبار، تعلق و اینکه چه کسی از شک بهره‌مند می‌شود، است. وقتی مدت زیادی با این منطق زندگی کرده باشید، باور کردن ادعاهای تسکین‌دهنده که خارجی‌ها و محلی‌ها به سادگی از همان سیستم‌ها به همان شکل عبور می‌کنند، بسیار سخت‌تر می‌شود.

به همین دلیل است که تبادل عمومی بالا اهمیت دارد. نظر دهنده برابری را به عنوان یک فرض در نظر گرفت. تجربه زندگی من به من آموخت که آن را به عنوان ادعایی ببینم که اغلب تحت فشار فرو می‌ریزد.