نامه‌ای از یک کانادایی تبعید شده از خانه‌اش در Taiwan

مسئول محترم دولت کانادا در اتاوا،

من وکیل نیستم. شخصیت سیاسی نیستم. من صرفاً یک کانادایی هستم که زندگی‌ام توسط سیستمی که زمانی به آن اعتماد داشتم، نابود شده است.

اولین بار در هجده سالگی به تایوان رفتم. به عنوان گردشگر نرفتم، بلکه برای زندگی رفتم. پانزده سال بعد، تایوان هنوز خانه من بود. کسب‌وکاری در آنجا راه‌اندازی کردم. جامعه‌ای ساختم. روابطی برقرار کردم که برایم بسیار مهم بودند. به تایوان به عنوان مکانی که توسط عدالت و حاکمیت قانون اداره می‌شود، ایمان داشتم و آن را زندگی خود کردم.

آنچه در نهایت آن زندگی را نابود کرد، از یک اختلاف حقوقی شروع نشد. از یک حادثه ایمنی ترسناک آغاز شد.

یک دروازه فلزی سنگین در محل اقامتم، درست پس از اینکه به من گفته شد تعمیر شده است، خراب شد. این دروازه به گونه‌ای فرو ریخت که می‌توانست به راحتی باعث مرگ کسی شود. تلویزیون ملی تایوان این حادثه را پوشش داد و پزشکی که در برنامه زنده مصاحبه شد، گفت که دروازه‌های این نوع می‌توانند بیش از یک تن وزن داشته باشند و می‌توانند برای هر کسی که زیر آن باشد کشنده باشند.

پس از این اتفاق، هفته‌ها بدون درب امن در سطح خیابان ماندم. وسایلم در معرض دید بودند. در خانه خودم احساس امنیت نمی‌کردم.

چون نمی‌توانم چینی بخوانم، قرارداد اجاره‌ام را به صورت عمومی به اشتراک گذاشتم تا نشان دهم که صاحب‌خانه مسئول نگهداری دروازه است. هدفم افشای اطلاعات شخصی نبود، بلکه بازگرداندن ایمنی پایه بود.

وقتی به من گفته شد که این سند را حذف کنم، فوراً عذرخواهی کردم و آن را برداشتم.

چهار سال بعد، اکنون خودم را عملاً از تایوان تبعید شده می‌بینم و با حکم شش ماه زندان به جرم «افشای اطلاعات شخصی» مواجه هستم.

در هیچ مرحله‌ای سیستم به طور معناداری با زمینه موضوع درگیر نشد: اینکه من در تلاش بودم تا از یک خطر تهدیدکننده زندگی جلوگیری کنم.

در طول این ماجرا همچنان باور داشتم که عقلانیت پیروز خواهد شد. اما در عوض، شاهد روند حقوقی بودم که توضیحات من با شک و تردید روبرو شد و عدم توازن قدرت بین یک مقیم خارجی و سیستم محلی بسیار شدید بود.

می‌خواهم کانادایی‌ها چیزی را بفهمند که توضیح آن بسیار دشوار است مگر اینکه خود آن را تجربه کرده باشید.

بیش از ۵۰,۰۰۰ کانادایی در حال حاضر در تایوان زندگی می‌کنند. بسیاری از آنها باور دارند که توسط همان فرض‌هایی که در خانه دارند محافظت می‌شوند: اینکه مدارک به طور عادلانه بررسی می‌شوند، نگرانی‌های ایمنی جدی گرفته می‌شوند و خارجی‌ها به طور سیستماتیک در مضیقه نیستند.

اما وقتی مشکلی پیش می‌آید — تصادف رانندگی، اختلاف اجاره، سوءتفاهم — تجربه برای یک خارجی می‌تواند کاملاً متفاوت باشد. موقعیت‌هایی که معمولاً ساده هستند، می‌توانند مبهم، خصمانه و بسیار ناپایدار شوند.

آنچه برای من اتفاق افتاد، بی‌عدالتی نظری نبود. این تخریب تدریجی زندگی من بود.

من یک فرزندخوانده در تایوان دارم. از بدو تولد به بزرگ شدن او کمک کردم. او اکنون هفت ساله است و من یک سال کامل از زندگی او را از دست داده‌ام. رشد او را از طریق صفحه نمایش تماشا می‌کنم. من در انجام تکالیف، جشن تولدها، و روتین‌های خواب کنار او بودم — کارهای روزمره کوچکی که باعث می‌شود کودک احساس امنیت کند. اکنون من صدایی در تلفن در یک منطقه زمانی دیگر هستم.

همچنین اخیراً با شریک زندگی‌ام که هشت سال با هم بودیم خداحافظی کردم وقتی او را به فرودگاه رساندم. زندگی ما حول تایوان ساخته شده بود. کانادا هرگز برنامه نبود.

من از کسی درخواست حل مشکل غیرممکن ندارم. چیزی بسیار ساده‌تر می‌خواهم:

کسی در کانادا بفهمد این موضوع چه بلایی بر سر یک انسان آورده است.

تجارب کانادایی‌های خارج از کشور وقتی ناراحت‌کننده یا ناخوشایند است، به سادگی نادیده گرفته نشود.

هزاران کانادایی که در حال حاضر در تایوان زندگی می‌کنند، آگاه شوند که اختلافات مربوط به ایمنی، مسکن یا حوادث می‌تواند به پیامدهای تغییر دهنده زندگی منجر شود.

رنج من اکنون به سال‌ها اندازه‌گیری می‌شود. نباید نادیده گرفته شود.

اطلاعات و مستندات بیشتر را می‌توانید اینجا بیابید:
/blogs/scam

از اینکه وقت گذاشتید و این را خواندید سپاسگزارم.

با احترام،

Ross Cline 柯受恩
rosscline.com
نیوبرانزویک، کانادا
+1 (506) 321-8659
iLearn.tw
تایچونگ، تایوان