A Letter from a Canadian Exiled from His Home in Taiwan

จดหมายจากชาวแคนาดาที่ถูกเนรเทศจากบ้านของเขาในไต้หวัน

11 มกราคม 2026

ภาพรวม

ฉันอาศัยอยู่อย่างถูกกฎหมายในไต้หวันมากกว่าสิบห้าปี ฉันสร้างธุรกิจ ชุมชน และชีวิตที่ฉันคาดหวังว่าจะรักษาไว้ หลังจากเหตุการณ์ความปลอดภัยและข้อพิพาทที่ฉันพยายามแก้ไขอย่างรับผิดชอบ ฉันต้องเผชิญกับผลกระทบรุนแรงที่บังคับให้ฉันออกจากประเทศ.

โพสต์นี้ไม่ใช่โพสต์ “เกลียดชัง” มันเป็นบันทึกของสิ่งที่เกิดขึ้น ค่าใช้จ่าย และสิ่งที่ฉันเชื่อว่าชาวแคนาดาควรเข้าใจเกี่ยวกับความเปราะบางในต่างประเทศเมื่อสิ่งผิดพลาด — โดยเฉพาะเมื่อหลักฐานหายไป ขั้นตอนรู้สึกไม่เท่าเทียม หรือกระบวนการ escalate ไกลเกินกว่าที่ดูสมส่วน.

คำขอหลักของฉัน: ไม่ใช่การแทรกแซงในศาลของประเทศอื่น — แต่การมีส่วนร่วมของแคนาดาที่มีความหมายเมื่อชาวแคนาดานำเสนอความกังวลด้านสิทธิมนุษยชนที่น่าเชื่อถือพร้อมเอกสาร.

เคาะประตู Ottawa — ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นี่คือการเดินทางครั้งที่สองของฉันไป Ottawa พยายามที่จะได้รับการตรวจสอบที่มีความหมายของสถานการณ์ที่ได้ทำลายชีวิตของฉันแล้ว ที่บ้าน ผู้แทนที่ได้รับการเลือกตั้งในท้องถิ่นของฉันได้ทำ due diligence จริง — ส่งจดหมาย ทำ follow-up ขยับไฟล์ แต่ นี่คือครั้งที่สาม (หรืออาจเป็นครั้งที่สี่) ที่เคาะประตูเดียวกัน เพียงเพื่อได้ยินการปฏิเสธเดียวกัน: “เราไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องกฎหมายต่างประเทศ”

ฉันไปด้วยตัวเองเพราะฉันเชื่อว่าการสนทนาแบบตัวต่อตัว — พร้อมเอกสารในมือ — อาจทะลุสคริปต์ได้ แทนที่จะได้รับผลลัพธ์เดียวกัน: ไม่มีการมีส่วนร่วมเกินกว่าคำอธิบายขั้นตอน และไม่มีเส้นทางที่คล้ายกับการสนับสนุนสิทธิมนุษยชน.

จดหมาย (รวมตามที่เขียน)

เรียนเจ้าหน้าที่รัฐบาลแคนาดาใน Ottawa,

ฉันไม่ใช่ทนายความ ฉันไม่ใช่บุคคลทางการเมือง ฉันเป็นเพียงชาวแคนาดาที่ชีวิตถูกทำลายโดยระบบที่ฉันเคยเชื่อถือ.

ฉันไปไต้หวันครั้งแรกตอนอายุสิบแปดปี ฉันไม่ได้ไปที่นั่นในฐานะนักท่องเที่ยว ฉันไปที่นั่นเพื่ออยู่อาศัย สิบห้าปีต่อมา ไต้หวันยังคงเป็นบ้านของฉัน ฉันสร้างธุรกิจที่นั่น ฉันสร้างชุมชน ฉันสร้างความสัมพันธ์ที่สำคัญสำหรับฉันอย่างลึกซึ้ง ฉันเชื่อในไต้หวันว่าเป็นสถานที่ที่ปกครองด้วยความเป็นธรรมและหลักนิติธรรม และฉันทำให้มันเป็นชีวิตของฉัน.

สิ่งที่ในที่สุดทำลายชีวิตนั้นไม่ได้เริ่มต้นเป็นข้อพิพาททางกฎหมาย มันเริ่มต้นเป็นเหตุการณ์ความปลอดภัยที่น่ากลัว.

ประตูโลหะม้วนหนักที่ที่พักของฉันล้มเหลวไม่นานหลังจากที่ฉันได้รับแจ้งว่ามันได้รับการซ่อมแซม มันล้มลงในลักษณะที่สามารถฆ่าใครก็ได้ โทรทัศน์แห่งชาติไต้หวันรายงานเหตุการณ์ และแพทย์ที่ถูกสัมภาษณ์ในอากาศกล่าวว่าประตูประเภทนี้สามารถหนักกว่า 1 ตันและอาจถึงตายสำหรับใครก็ตามที่อยู่ใต้มัน.

หลังจากนี้เกิดขึ้น ฉันถูกทิ้งไว้หลายสัปดาห์โดยไม่มีประตูระดับถนนที่ปลอดภัย ของของฉันถูกเปิดเผย ฉันไม่รู้สึกปลอดภัยในบ้านของตัวเอง.

เพราะฉันอ่านภาษาจีนไม่ได้ ฉันแชร์สัญญาเช่าของฉัน publicly เพื่อพยายามแสดงว่า landlord มี责任ในการรักษาประตู ความตั้งใจของฉันไม่ใช่เพื่อ expose ข้อมูลส่วนบุคคล ความตั้งใจของฉันคือเพื่อ restore ความปลอดภัยพื้นฐาน.

เมื่อฉันได้รับแจ้งให้ลบเอกสาร ฉัน apologized ทันทีและเอาลง.

สี่ปีต่อมา ตอนนี้ฉันถูกเนรเทศจากไต้หวันอย่างมีประสิทธิภาพและเผชิญกับโทษจำคุกหกเดือนสำหรับ “sharing personal information”

ไม่มีจุดใดที่ระบบ engage กับบริบทอย่างมีความหมาย: ว่าฉันพยายาม prevent อันตรายที่คุกคามชีวิต.

ตลอด ordeal นี้ฉัน continued to believe ว่าเหตุผลจะชนะ แทนที่จะ experienced กระบวนการทางกฎหมายที่ explanation ของฉันถูก treated ด้วย suspicion และที่ power imbalance ระหว่าง resident ต่างชาติและ system ท้องถิ่นกลายเป็น overwhelming.

ฉันต้องการให้ชาวแคนาดาเข้าใจบางอย่างที่อธิบายยากมากเว้นแต่คุณจะได้อยู่กับมัน.

มีชาวแคนาดามากกว่า 50,000 คน ที่อาศัยอยู่ในไต้หวันในปัจจุบัน หลายคนเชื่อว่าพวกเขาได้รับการปกป้องโดย assumptions เดียวกันที่พวกเขาจะพกพาที่บ้าน: ว่าหลักฐานถูกจัดการอย่างเป็นธรรม ความกังวลด้านความปลอดภัยถูก treated อย่างจริงจัง และชาวต่างชาติไม่ถูก disadvantaged อย่างระบบ.

แต่เมื่อบางอย่างผิดพลาด — accident การจราจร, dispute การเช่า, misunderstanding — ประสบการณ์สามารถ profoundly different สำหรับ foreigner Situations ที่ normally จะ straightforward สามารถกลายเป็น opaque, adversarial และ deeply destabilizing.

สิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันไม่ใช่ injustice เชิงทฤษฎี มันคือการ dismantling ช้าๆ ของชีวิตฉัน.

ฉันมี godson ในไต้หวัน ฉันช่วยเลี้ยงเขาตั้งแต่เกิด เขาอายุเจ็ดปีแล้ว และฉันสูญเสียปีเต็มของชีวิตเขาไปแล้ว ฉันดูเขาเติบโตผ่านหน้าจอ ฉันอยู่ที่นั่นสำหรับ homework, birthdays, bedtime routines — การกระทำเล็กๆ รายวันที่ทำให้เด็ก feel safe ตอนนี้ฉันเป็นเสียงในโทรศัพท์ใน time zone อื่น.

ฉันเพิ่งกล่าว goodbye กับ partner แปดปีของฉันเมื่อฉันขับรถพาเขาไปสนามบิน ชีวิตของเราถูกสร้างรอบ Taiwan Canada ไม่เคยเป็นแผน.

ฉันไม่ได้ขอให้ใคร solve สิ่งที่ impossible ฉันขอสิ่งที่ simpler มาก:

ว่ามีใครบางคนใน Canada เข้าใจว่าสิ่งนี้ทำอะไรกับคนคนหนึ่ง.

ว่าประสบการณ์ของชาวแคนาดาในต่างประเทศไม่ถูก dismissed อย่างเงียบๆ เมื่อพวกเขา inconvenient หรือ uncomfortable.

ว่าชาวแคนาดา thousands คนที่ currently living ใน Taiwan ถูก made aware ว่า disputes involving safety, housing หรือ accidents สามารถ escalate เป็น consequences ที่เปลี่ยนชีวิต.

ความทุกข์ของฉันตอนนี้ measured ใน years มันไม่ควร invisible.

ข้อมูลเพิ่มเติมและ documentation สามารถพบได้ที่นี่:
https://rosscline.com/scam

ขอบคุณที่สละเวลาอ่านนี้.

ด้วยความจริงใจ,

Ross Cline 柯受恩
rosscline.com
New Brunswick, Canada
+1 (506) 321-8659
iLearn.tw
Taichung, Taiwan

รูปแบบของความเปราะบาง: การจราจร หลักฐาน และการ escalate

ใน Taichung ฉัน repeatedly encountered รูปแบบที่ locals even joked: เมื่อ foreigner involved ใน incident การจราจร footage กล้อง often suddenly “unavailable” ไม่ว่าจะ coincidence, poor systems หรือ selective outcomes ผลกระทบเดียวกัน: foreigner กลายเป็น uniquely vulnerable ใน moment ที่ objective evidence matters most.

ฉันไม่ claiming ว่าทุก dispute เหมือนกัน ฉัน describing ว่ามันรู้สึกอย่างไรเมื่อ “normal” protections ที่คน assume exist — clear evidence, consistent procedure, neutral enforcement — กลายเป็น uncertain เมื่อคุณ need them.

หมายเหตุสำคัญเกี่ยวกับโทน: ฉันรักษาการเขียนที่นี่ focused บน events และ consequences ไม่ generalized judgments เกี่ยวกับ groups ทั้งหมดของคน ถ้าคุณต้องการ persuade readers approach นี้ holds credibility ดีกว่ามาก.

การยกเว้น: “ชาวฟิลิปปินส์เท่านั้น” เป็น “นโยบาย”

หนึ่งใน examples ที่ชัดเจนที่สุดของ blanket exclusion ที่ฉัน personally encountered เกี่ยวข้องกับ venue ยอดนิยมในเวลากลางวัน หลังจาก incident หนึ่ง involving non-member ของกลุ่ม response กลายเป็น: exclude ทุกคน “outside” กลุ่ม justification ที่ฉันได้รับ simple: one “problem” กลายเป็น problem ของทุกคน — ถ้าคุณไม่ใช่ “one of us”

นี่สำคัญเพราะมันไม่ใช่ just social มัน reflects mentality ที่สามารถ follow คุณเข้าไปใน decisions administrative, decisions enforcement และ eventually legal disputes — ที่ outsider สามารถ feel ว่าพวกเขา start ทุก process already behind.

คลังหลักฐานวิดีโอ (จัดระเบียบเพื่อแจ้งโดยไม่ล้น)

ฉัน placing rawest material ใน dropdowns เพื่อ readers สามารถ choose how deep to go narrative หลักยัง readable และ credible — และ evidence ยัง accessible.

วิดีโอ overview case หลัก

เหล่านี้คือ entries “big picture” ที่ช่วย reader ใหม่เข้าใจ context.

วิดีโองาน / โรงเรียน / สิ่งแวดล้อม

ตัวอย่าง conditions งานและ friction วัฒนธรรม (วางที่นี่เพื่อ avoid derailing narrative หลัก.)

คลัสเตอร์การจราจร / “หลักฐานหาย”

ส่วนนี้คือที่เรา place story “green light / lawsuit / missing GoPro evidence” และ clips สนับสนุน โดยไม่ให้ tone overwhelm post หลัก.

คลัสเตอร์นี้แสดงอะไร: incident การจราจรที่ฉัน proceeded บน green light, collision occurred และ dispute escalated เป็น legal pressure — แต่ objective evidence repeatedly went missing.

เหตุผลเดียวที่นี้ไม่ได้กลายเป็น story “foreigner loses by default” อีกคือ luck ล้วน: bystander ด้านหลังฉัน happened to have camera recording ที่ moment ถูกต้อง Recording นั้น provided to police — และ later เมื่อ day in court came footage was nowhere to be found.

ใน court ฉัน ended up contacting person who recorded it และ judge treated matter as effectively “square” ใน Taiwan traffic disputes outcome นั้นสามารถ count เป็น win — และ that's the point ถ้า fairness fragile แบบนี้ใน something ordinary as traffic collision imagine ว่า larger dispute สามารถ spiral ได้เร็วแค่ไหน.