විනිසුරුවරයෙක් දුරකථනය ගත් දිනය
මෙය පුද්ගලික මතකයකි. මම සියලු නම් ඉවත් කර ඇති අතර, මතකයෙන් ලියමි.
වසර කිහිපයකට පෙර තායිචුං හිදී, මම මගේ ස්කූටරයෙන් රතු එළියක නැවතී සිටියෙමි. එළිය කොළ පාට වූ විට මම පිටත් වුණෙමි. හරස් පාරෙන් පැමිණි රියදුරෙක් ඔහුගේ පැත්තේ රතු එළිය නොසලකා ගොස් මා හා දැඩි ලෙස ගැටුණේය. ඔහු වැටුණේය. මම නොවැටී සිටියෙමි.
පොලිසිය පැමිණියේය. එය තායිචුං නගර මධ්‍යයේ කාර්යබහුලම හන්දිවලින් එකක් වූ අතර, එදින එහි රථවාහන කැමරාව ක්‍රියා නොකළ බව මට කියනු ලැබීය. එය විශ්වාස කිරීම මට අපහසු විය. තවමත් අපහසුයි.
ඉන්පසු මා හා ගැටුණු මිනිසා මට එරෙහිව නඩු පැවරුවේය.
මෙය සත්‍ය විය නොහැකි යැයි සිතූ බව මට මතකයි. මගේ එළිය කොළ පාට විය. නමුත් මට ලියකියවිලි කියවිය නොහැකි වූ අතර, එය පෙනෙන්නේ කෙසේදැයි මම දැන සිටියෙමි: ඔහුගේ ප්‍රකාශය චීන භාෂාවෙන්, මගේ ප්‍රකාශය ඉංග්‍රීසියෙන්, කිසිදු වීඩියෝවක් නැත.
මට පොඩි වාසනාවක් තිබුණා. මගේ සිසුවෙකුගේ පියා, හුදු අහම්බයෙන්, මා පිටුපසම වූ මෝටර් රථයේ සිටි අතර, ඔහුගේ ඩෑෂ්බෝඩ් එකේ කුඩා කැමරාවක් සවි කර තිබුණි. එය සියල්ල පටිගත කළේය. ඔහුම එම පටිගත කිරීම පොලිස් ස්ථානයට ගෙන ගියේය.
නඩු දිනය පැමිණි විට, පටිගත කිරීම සොයාගත නොහැකි විය. එය භාර දී තිබුණි, නමුත් එය නැති වී ගොස් තිබුණි. ඒ ඇයිදැයි මම කිසි දිනෙක දැනගත්තේ නැත. මා සතුව තිබුණේ ඔහුගේ දුරකථන අංකය පමණි.
එබැවින් විනිසුරුවරයා එතැනදීම, විනිසුරු ආසනයේ සිටම ඔහුට කතා කළේය. ඔහු ඇමතුමට පිළිතුරු දුන්නේය. ඔව්, ඔහු මා පිටුපස සිටියා, ඔව්, අනෙක් පුද්ගලයා රතු එළිය නොසලකා ගියා යැයි ඔහු පැවසීය.
එයින් සියල්ල අවසන් විය. එක් ඇමතුමක්, නඩුව ඉල්ලා අස්කර ගන්නා ලදී.
එතැන් පටන් මම එම ඇමතුම ගැන බොහෝ සිතුවෙමි.
තායිචුං හි විදේශිකයන් අතර පැරණි විහිළුවක් තිබේ: අපෙන් කෙනෙකු අනතුරකට ලක් වූ විට කැමරාව කිසිදා ක්‍රියා නොකරයි. එය සත්‍යදැයි මට කිව නොහැකි අතර, එය විශ්වාස කරන ලෙස මම ඔබෙන් ඉල්ලන්නේ නැත. අප එය කියන්නේ ඇයිදැයි මට කිව හැකිය. ඔබ ගැන ලියා ඇති වාර්තාව ඔබට කියවිය නොහැකි වූ විට, සියල්ල රඳා පවතින්නේ සිදු වූ දේ පිළිබඳ වෙනත් කෙනෙකුගේ වාර්තාව මතයි: කැමරාවක්, සාක්ෂිකරුවෙක්, ලිපිකරුවෙකුගේ සටහනක්. එම වාර්තාව නැති වුවහොත්, ඔබ කතාවක් ඇති විදේශිකයෙක් පමණි.
තවත් ආකාරයක දොරක් ද තිබුණි, එය රහසක් නොවේ; තායිචුං හි ජීවත් වන ඕනෑම කෙනෙක් එය දනිති. වසර ගණනාවක් නගර මධ්‍යයේ නර්තන ශාලාවක් තිබූ අතර, පිලිපීන සේවකයෝ සෙනසුරාදා සහ ඉරිදා දහවල් එහි ගියහ; ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙකුට ඇති එකම නිවාඩු පැය එයයි. මම මිතුරන් සමඟ එහි ගිය අතර එය විනෝදජනක ස්ථානයක් විය. එහි මගේ අවසාන වසරවලදී, මා දොරටුවෙන් ආපසු හරවා යවනු ලැබීය: පිලිපීන ජාතිකයන්ට පමණි. නීතිය කුමක්දැයි මම පොලිස් නිලධාරියෙකුගෙන් විමසූ විට, එම ස්ථානයට වරක් විදේශිකයෙකු සමඟ ගැටලුවක් ඇති වූ බවත්, තායිවාන ජාතිකයන්ට ද ඇතුළු වීමට ඉඩ නොදෙන බවත් මට කියනු ලැබීය.
පසුව මට වඩාත් කරුණාවන්ත පැහැදිලි කිරීමක් ඇසුණි: සේවකයින්ට අවශ්‍ය නොවූයේ ඔවුන්ගේ සේවා යෝජකයින් පැමිණ ඔවුන් නටනු බැලීමයි. මට එය තේරෙනවා. මගේ පෙනුම අනුව පිළිතුර තීරණය වන බව දොරටුවේදී කියනු ලැබීම කෙබඳු හැඟීමක්ද, සහ මා අවට කිසිවෙකු එය පැහැදිලි කළ යුතු යැයි නොසිතූ බව දැකීම කෙබඳුද යන්නත් මට මතකයි.
එම දොර මට සාධාරණ ලෙස සලකන්නේ නැති බවට සාක්ෂියක් යැයි මම නොකියමි. නමුත් මට කොතරම් සාධාරණ ලෙස සලකනු ඇත්ද යන්න ගැන එය නිසැකවම මා බෙහෙවින් කනස්සල්ලට පත් කළේය.
මම මෙම කතා දෙක එකට කියන්නේ ඒ දෙකම මට එකම දේ ඉගැන්වූ නිසාය. ඔබට භාෂාව කියවිය නොහැකි ස්ථානයක, ඔබ ආරක්ෂිත වන්නේ කෙනෙකු පරීක්ෂා කිරීමට කැමති තාක් කල් පමණි: දුරකථනය ගැනීම, පටිගත කිරීම වාදනය කිරීම, එහි සිටි පුද්ගලයාගෙන් විමසීම.
රථවාහන නඩුවේදී, විනිසුරුවරයෙක් එය කළේය. එම විනිසුරුවරයාට සහ ඇමතුමට පිළිතුරු දුන් පියාට මම තවමත් කෘතඥ වෙමි.
2024 මාර්තු මාසයේදී, පසුව මගේ වසර පහළොවක නිවස අහිමි කළ අපරාධ නඩුවක, මම සාක්ෂිකරුවන් පස් දෙනෙකු කැඳවන ලෙස ඉල්ලා සිටියෙමි. එක් නඩු විභාගයකදී, විනිසුරුවරයා භාෂා පරිවර්තකයෙකු හරහා කියා සිටියේ ඔවුන් නඩුවට වැදගත් නොවන බවත් අවශ්‍ය නොවන බවත්ය. කිසිවෙකු කැඳවනු නොලැබූ අතර, තීන්දුවේ කිසිදු හේතුවක් සඳහන් නොවේ.
මම මෙය ලියන්නේ කිසිවෙකුට චෝදනා කිරීමට නොවේ. කැමරාවක් කැඩෙන්නේ හෝ පටිගත කිරීමක් නැති වන්නේ ඇයිදැයි මම නොදනිමි, කිසිදු පොලිස් නිලධාරියෙකුගේ හෝ රාජ්‍ය නිලධාරියෙකුගේ චේතනාව ගැන මම කිසිදු ප්‍රකාශයක් නොකරමි. මම ලියන්නේ, පරීක්ෂා කරන අධිකරණයක් කෙබඳුදැයි වරක් දුරකථන ඇමතුමක් මට පෙන්වූ නිසාත්, එය නැවත දැකීමට මා කැමති නිසාත්ය.
නඩුව, සහ කියවිය හැකි තැන්
නඩුව පිළිබඳ සියලුම ලිපි මගේ අනෙක් බ්ලොග් අඩවියේ ඇත →
මෙම පිටුවේ ඇති රූප AI මගින් නිර්මාණය කළ රූප සටහන් වේ. ඒවා විස්තර කර ඇති සිදුවීම්වල ඡායාරූප හෝ පටිගත කිරීම් නොවේ. කතාව මගේ වන අතර, AI ආධාරයෙන් සකස් කරන ලදී.
