Kiedy miałem 17 lat, przeczytałem cytat, który brzmiał mniej więcej tak: „Jeśli będziesz żyć każdym dniem tak, jakby był twoim ostatnim, pewnego dnia na pewno będziesz mieć rację.” Zrobiło to na mnie wrażenie i od tamtej pory, przez ostatnie 33 lata, każdego ranka patrzyłem w lustro i zadawałem sobie pytanie: „Gdyby dziś był ostatni dzień mojego życia, czy chciałbym robić to, co zamierzam dziś zrobić?” I za każdym razem, gdy odpowiedź przez zbyt wiele dni z rzędu brzmiała „nie”, wiedziałem, że muszę coś zmienić. Pamiętanie o tym, że wkrótce umrę, jest najważniejszą rzeczą, z jaką się spotkałem, która pomaga mi podejmować wielkie decyzje w życiu, ponieważ prawie wszystko – wszystkie zewnętrzne oczekiwania, cała duma, cały strach przed kompromitacją czy porażką – te rzeczy po prostu znikają w obliczu śmierci, pozostawiając tylko to, co naprawdę ważne. Pamiętanie o tym, że umrzesz, to najlepszy sposób, jaki znam, aby uniknąć pułapki myślenia, że masz coś do stracenia. Już jesteś nagi. Nie ma powodu, by nie podążać za swoim sercem.

Około rok temu zdiagnozowano u mnie raka. Miałem badanie o 7:30 rano i wyraźnie wykazało ono guz na trzustce. Nawet nie wiedziałem, czym jest trzustka. Lekarze powiedzieli mi, że to niemal na pewno rodzaj raka, którego nie da się wyleczyć, i że powinienem się spodziewać, że będę żył nie dłużej niż od trzech do sześciu miesięcy. Mój lekarz doradził mi, żebym wrócił do domu i uporządkował swoje sprawy, co w języku lekarzy oznacza „przygotuj się na śmierć”. To znaczy, żeby spróbować powiedzieć swoim dzieciom wszystko, co myślałeś, że będziesz miał jeszcze dziesięć lat, żeby im przekazać, w zaledwie kilka miesięcy. To znaczy upewnić się, że wszystko jest dopięte na ostatni guzik, aby twojej rodzinie było jak najłatwiej. To znaczy pożegnać się.

Żyłem z tą diagnozą przez cały dzień. Później tego wieczoru miałem biopsję, podczas której wprowadzili endoskop przez gardło, przez żołądek do jelit, wbili igłę w trzustkę i pobrali kilka komórek z guza. Byłem pod wpływem środków uspokajających, ale moja żona, która tam była, powiedziała mi, że kiedy obejrzeli komórki pod mikroskopem, lekarz zaczął płakać, ponieważ okazało się, że to bardzo rzadka forma raka trzustki, którą można wyleczyć operacyjnie. Przeszedłem operację i, na szczęście, teraz wszystko ze mną w porządku.

To było najbliżej, jak kiedykolwiek byłem śmierci, i mam nadzieję, że przez kolejne kilka dekad nie zbliżę się do niej bardziej. Po tym doświadczeniu mogę powiedzieć ci to z nieco większą pewnością niż wtedy, gdy śmierć była dla mnie tylko użytecznym, ale czysto intelektualnym pojęciem. Nikt nie chce umierać, nawet ci, którzy chcą trafić do nieba, nie chcą umierać, żeby się tam dostać, a jednak śmierć jest przeznaczeniem, które dzielimy wszyscy. Nikt nigdy przed nią nie uciekł. I tak właśnie powinno być, ponieważ śmierć jest bardzo prawdopodobnie najlepszym wynalazkiem życia. Jest czynnikiem zmiany – usuwa stare, by zrobić miejsce nowemu. Teraz tym nowym jesteś ty. Ale pewnego dnia, wcale nie tak odległego, stopniowo staniesz się tym starym i zostaniesz usunięty. Przepraszam, że brzmi to tak dramatycznie, ale to prawda. Twój czas jest ograniczony, więc nie marnuj go, żyjąc cudzym życiem. Nie daj się uwięzić przez dogmaty, czyli życie według rezultatów cudzych myśli. Nie pozwól, aby hałas opinii innych zagłuszył Twój własny wewnętrzny głos, serce i intuicję. One w jakiś sposób już wiedzą, kim naprawdę chcesz się stać. Wszystko inne jest drugorzędne.