نظام قضایی تایوان از درون در حال پوسیدن است و کل کشور را به سوی تاریکی اقتدارگرایی می‌کشاند که مدعی است از آن متنفر است. https://iLearn.tw/eniccpr

این اغراق نیست. این واقعیت است.

تایوان دوست دارد به این ببالد که قوه‌ی قضاییه‌ی مستقلش آن را از چین کمونیست جدا می‌کند. چه شوخی بیمارگونه‌ای. وقتی شهروندان عادی اکنون بیش از آنکه مجرمان از قانون‌شکنی بترسند از سخن گفتن می‌ترسند، این دموکراسی نیست. وقتی قربانیان آزار سخت‌تر از خود آزارگران خرد می‌شوند، این حاکمیت قانون نیست. وقتی دادگاه‌ها شاهدان، مدارک ویدیویی، تهدیدهای امنیتی و واقعیت ابتدایی انسانی را بی‌اهمیت می‌شمارند و در همان حال کسانی را که جرئت کرده‌اند از خود دفاع کنند مجازات می‌کنند، شما با یک کشور آزاد روبه‌رو نیستید. شما دارید تماشا می‌کنید که تایوان گام‌به‌گام و خونین به همان استبداد حقوقی‌ای نزدیک می‌شود که وانمود می‌کند با آن مخالف است.

من از 18 سالگی تایوان را می‌شناسم. اکنون 44 ساله‌ام. من این مکان را عمیق‌تر از بسیاری از بومیان دوست داشته‌ام، در اینجا زندگی کرده‌ام، در اینجا کسب‌وکاری ساخته‌ام و با به‌خطر انداختن واقعی خودم از دموکراسی آن دفاع کرده‌ام. دقیقاً به همین دلیل است که حقیقت تلخی را می‌گویم که هیچ‌کس نمی‌خواهد بشنود: قوه‌ی قضاییه‌ی تایوان خطرناک شده است. قدرت را به بدکاران می‌سپارد، صادقان را خاموش می‌کند و زندگی‌ها را ویران می‌کند، آن هم در حالی که نقاب عدالت بر چهره دارد.

در پرونده‌ی خودم، به‌خاطر «جرم» اشتراک‌گذاری کوتاه یک قرارداد اجاره در شرایط ترس شدید، فشار و ضرورت، مجازاتی به‌طرز زشتی نامتناسب بر من تحمیل شد. دادگاه‌ها رفتار صاحب‌خانه را نادیده گرفتند، شاهدان را بی‌اعتنا رها کردند، مدارک ویدیویی را رد کردند و نگرانی‌های مشروع ایمنی را مانند خیالاتی بی‌پایه تلقی کردند. سپس بر موضع خود پافشاری کردند و مرا حتی سخت‌تر مجازات کردند، چون به اندازه‌ی کافی پشیمان نبودم که کوشیده بودم از خودم در برابر آسیب محافظت کنم.

این چه نظام عدالت منحرفی است که از قربانی‌ای که از او محافظت نکرده، پشیمانی می‌طلبد؟

این یک خطای منفرد نیست. اگر این می‌تواند برای من اتفاق بیفتد، کسی که دهه‌ها از تایوان حمایت کرده است، برای هر مستأجر تایوانی، هر صاحب کسب‌وکار کوچک و هر فرد محلی که با آدم بانفوذ نادرستی درگیر شود هم می‌تواند اتفاق بیفتد. برای سرمایه‌گذاران خارجی‌ای هم می‌تواند اتفاق بیفتد که آن‌قدر ساده‌لوح‌اند که تبلیغات «تایوان دموکراسی امنی است» را باور کنند. این نظام برای محافظت از بی‌گناهان وجود ندارد. برای خرد کردن مزاحمان وجود دارد.

تایوان نمی‌تواند همچنان برای جلب حمایت جهان التماس کند و در همان حال به تعهدات خود در قبال میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، سابقه‌ی حقوق بشری و اعتبار دموکراتیکش اشاره کند، در حالی که دادگاه‌های خودش به‌طور سیستماتیک مردم را نابود می‌کنند و اسمش را دادرسی عادلانه می‌گذارند. نمی‌توانید نقش فانوس دریایی آزادی را بازی کنید در حالی که نهادهایتان مثل ابزارهای سرکوب رفتار می‌کنند.

اگر خود نهادهایی که قرار است از حقوق بشر پاسداری کنند به نابودکنندگان آن بدل شوند، فقط یک مقصد وجود دارد: اقتدارگرایی. همان هیولایی که تایوان ادعا می‌کند در برابرش ایستاده است. همان که آن سوی تنگه نشسته و می‌خندد که تایوان آهسته روش‌هایش را وارد می‌کند.

مردم تایوان باید خشمگین باشند، از شدت خشم کف به دهان آورده باشند. نه به این دلیل که زندگی یک خارجی به آتش کشیده شد. بلکه به این دلیل که هیچ جامعه‌ی واقعاً آزادی زنده نمی‌ماند، وقتی دادگاه‌ها به سلاح بدل می‌شوند، وقتی حقیقت‌گویان دهان‌بند می‌خورند، و وقتی شهروندان آموزش داده می‌شوند که ساکت شوند، بی‌عدالتی را بپذیرند و بی‌صدا ناپدید شوند.

تایوان به سوی چنگال‌های ضرب‌المثلی مائو تسه‌تونگ (毛澤東) به سبک «یک چین» در حال لغزیدن است.

اگر واقعاً به تایوان اهمیت می‌دهید، نه شعارها، نه تبلیغات، بلکه خود واقعیت، از کنار این گذر نکنید. شواهد را بخوانید. هیچ‌کس نباید به سبک مرگ با هزار زخم زندگی‌اش نابود شود فقط به‌خاطر اینکه یک بار یک قرارداد اجاره را دو روز به اشتراک گذاشته است. واقعاً، و شواهد همگی کاملاً مستند و در دسترس‌اند. آن را قاطعانه به اشتراک بگذارید. برای روزنامه‌نگاران، قانون‌گذاران، وکلا، سازمان‌های حقوق بشری و هر کسی که جرئت دارد علناً به چیزی اعتراف کند که همه در سکوت می‌دانند بفرستید: قوه‌ی قضاییه‌ی تایوان شکسته است و به نام عدالت زندگی‌ها را نابود می‌کند. دلم برای خانه‌ام تنگ شده است.

پیش از آنکه خیلی دیر شود بیدار شوید. دروغ‌های راحت باید بسوزند. سکوت همدستی است.