روزی که یک قاضی گوشی تلفن را برداشت

این یک خاطرهٔ شخصی است. همهٔ نام‌ها را حذف کرده‌ام و از حافظه می‌نویسم.

چند سال پیش در تایچونگ، با اسکوترم پشت چراغ قرمز ایستاده بودم. چراغ سبز شد و راه افتادم. راننده‌ای از خیابان عرضی از چراغ قرمز سمت خودش رد شد و محکم به من زد. او زمین خورد. من سرپا ماندم.

پلیس آمد. آنجا یکی از شلوغ‌ترین چهارراه‌های مرکز شهر تایچونگ بود، و به من گفتند که دوربین راهنمایی آنجا آن روز کار نمی‌کرده است. باورش برایم سخت بود. هنوز هم سخت است.

بعد مردی که به من زده بود از من شکایت کرد.

یادم هست فکر کردم این نمی‌تواند درست باشد. چراغ من سبز بود. اما نمی‌توانستم اوراق را بخوانم، و می‌دانستم ماجرا چطور به نظر می‌رسد: اظهارات او به چینی، اظهارات من به انگلیسی، و هیچ فیلمی در کار نبود.

کمی شانس آوردم. پدر یکی از شاگردانم، کاملاً تصادفی، در ماشینِ درست پشت سر من بود و روی داشبوردش دوربین کوچکی داشت. دوربین همه‌چیز را ضبط کرده بود. خودش فیلم را به ادارهٔ پلیس برد.

وقتی روز دادگاه رسید، فیلم پیدا نشد. تحویل داده شده بود و گم شده بود. هرگز نفهمیدم چرا. تنها چیزی که داشتم شمارهٔ تلفن او بود.

پس قاضی همانجا، از پشت میز قضاوت، به او زنگ زد. او جواب داد. گفت بله، پشت سر من بوده، و بله، آن مرد از چراغ قرمز رد شده است.

همین بود. یک تماس، و شکایت پس گرفته شد.

از آن موقع بارها به آن تماس فکر کرده‌ام.

میان خارجی‌های تایچونگ شوخی قدیمی‌ای هست: وقتی یکی از ما تصادف می‌کند، دوربین هیچ‌وقت کار نمی‌کند. نمی‌توانم بگویم این درست است یا نه، و از شما نمی‌خواهم باورش کنید. اما می‌توانم بگویم چرا آن را تعریف می‌کنیم. وقتی نمی‌توانید گزارشی را که دربارهٔ شما نوشته شده بخوانید، همه‌چیز به ثبت شخص دیگری از ماجرا بستگی دارد: یک دوربین، یک شاهد، یادداشت یک منشی. اگر آن ثبت از بین برود، شما فقط یک خارجی هستید که داستانی دارد.

در نوع دیگری هم بود، و این راز نیست؛ هر کس در تایچونگ زندگی کند می‌داند. سال‌ها در مرکز شهر سالن رقصی بود که کارگران فیلیپینی بعدازظهرهای شنبه و یکشنبه به آنجا می‌رفتند، که برای بسیاری از آنها تنها ساعات فراغتشان بود. من با دوستانم می‌رفتم و جای خوشی بود. در سال‌های آخرم آنجا، دم در برگردانده شدم: فقط فیلیپینی‌ها. از یک مأمور پلیس پرسیدم قانون چیست، و به من گفتند که آنجا یک بار با یک خارجی مشکل داشته، و تایوانی‌ها هم اجازهٔ ورود ندارند.

بعدها توضیح مهربانانه‌تری شنیدم: کارگران نمی‌خواستند کارفرمایانشان بیایند و رقصیدنشان را تماشا کنند. این را درک می‌کنم. اما یادم هم هست چه حسی داشت که دم در بشنوی جواب به ظاهر تو بستگی دارد، و ببینی که هیچ‌کس دوروبرت فکر نمی‌کند این نیازی به توضیح دارد.

این دو ماجرا را با هم تعریف می‌کنم چون هر دو یک چیز را به من آموختند. در جایی که نمی‌توانی زبانش را بخوانی، فقط تا وقتی در امانی که کسی حاضر به بررسی باشد: گوشی را بردارد، فیلم را پخش کند، از کسی که آنجا بوده بپرسد.

در پروندهٔ تصادف، یک قاضی همین کار را کرد. هنوز هم از آن قاضی، و از پدری که تلفن را جواب داد، ممنونم.

در مارس 2024، در پرونده‌ای کیفری که بعدها باعث شد خانه‌ای را که پانزده سال در آن زندگی کرده بودم از دست بدهم، خواستم که پنج شاهد احضار شوند. در یک جلسه، قاضی از طریق مترجم گفت که آنها برای پرونده مهم نیستند و لازم نیستند. هیچ‌کدام احضار نشدند، و در حکم هیچ دلیلی آمده نیست.

این را برای متهم کردن کسی نمی‌نویسم. نمی‌دانم چرا یک دوربین خراب می‌شود یا یک فیلم گم می‌شود، و دربارهٔ انگیزهٔ هیچ مأمور پلیس یا کارمندی ادعایی نمی‌کنم. می‌نویسم چون یک تماس تلفنی یک بار به من نشان داد که دادگاهی که بررسی می‌کند چه شکلی دارد، و دلم می‌خواهد دوباره آن را ببینم.

پرونده، و کجا بخوانید

همهٔ نوشته‌های پرونده در وبلاگ دیگر من است ←

تصاویر این صفحه تصویرسازی‌هایی هستند که با هوش مصنوعی ساخته شده‌اند. عکس یا فیلم رویدادهای شرح‌داده‌شده نیستند. داستان از من است و با کمک هوش مصنوعی نوشته شده است.