۵۵۱ صفحه: آنچه کانادا کرد و نکرد
اشتراک گذاری
پرونده اصلاحیه · پرونده کانادایی · منتشرشده در ۱۱ اکتبر ۲۰۲۶
در ۹ اکتبر ۲۰۲۶ وزارت امور جهانی کانادا پرونده کامل کنسولی مرا منتشر کرد: ۵۵۱ صفحه، بر اساس قانون حریم خصوصی، بدون حذف هیچ بخشی. نامه همراه این را در یک جمله میگوید: «هیچ استثنا یا معافیتی برای حذف بخشی از اطلاعات ارائهشده اعمال نشده است.» پرونده از روزی آغاز میشود که وارد دفتر تجاری کانادا در تایپه شدم، ۲۹ آوریل ۲۰۲۴، تا ایمیل ۲۷ مارس ۲۰۲۶ که آن را بست. من آن را در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۶ درخواست کردم و اکنون هر صفحه را خواندهام. این نوشته بیان میکند پرونده چه میگوید، با کلمات خود وزارت و شماره صفحهها، و چه چیزی را نمیگوید. نام مأموران را از آن بیرون گذاشتهام؛ تصمیمها تصمیمهای وزارت بود.
پرسش زیربنایی همهچیز ساده است. یک شهروند کانادایی در تایوان در دادرسیهایی محکوم شد که در آنها هیچ سندی برایش ترجمه نشد و برخی جلسات اصلاً بدون مترجم شفاهی برگزار شد. او به دولت خود گفت. دولتش چه کرد؟
پرسشی که دفتر خود کانادا مطرح کرد
در ۶ فوریه ۲۰۲۵ مأمور کنسولی دفتر تجاری در تایپه، پس از خواندن نامهها و احکام من، به ستاد مرکزی در اتاوا نوشت. یادداشت با یک وظیفه برای اتاوا پایان مییابد: «در صورت لزوم، لطفاً اعلام کنید که آیا ستاد مرکزی این را انکار عدالت میداند. اگر چنین است، لطفاً اعلام کنید که آیا نمایندگی باید اقدامی انجام دهد» (ص ۸۶).
روز بعد بخش عملیات کنسولی هند و اقیانوسیه پاسخ داد: «CNO تعیین کرده است که چون موضوع به امور حقوقی خصوصی مربوط میشود، در موقعیتی نیستیم که تعیین کنیم ادعاهای موضوع مبنی بر انکار عدالت وارد است یا نه» (ص ۸۴).
این محور کل پرونده است. پرسش درست را مأمور خود کانادا در تایوان، کتبی، مطرح کرد. پاسخ اتاوا نه بله بود و نه خیر. این بود که وزارت در موقعیتی نیست که تصمیم بگیرد. هرگز به من گفته نشد که این پرسش مطرح شده است. بیست ماه بعد، از صفحه ۸۶ فهمیدم.
آنچه در پرونده نیست
در ۵۵۱ صفحه هیچ یادداشت، ایمیل یا وظیفهای خطاب به هیچ دادگاه، دادستان، وزارتخانه یا دفتر تایوانی وجود ندارد. هیچ چیز در پرونده نشان نمیدهد که کسی در دولت کانادا در هیچ سطح و هیچ زمانی از تایوان درباره پرونده من چیزی پرسیده باشد. بخشهای سابقه با عنوان «پروندههای مرتبط» و «خطوط مطبوعاتی» خالیاند (صص ۲۱۷–۲۱۸). هنگامی که دفتر وزیر در دسامبر ۲۰۲۵ توجیه شد، وزارت نوشت که «یک وکیل محلی بهترین موقعیت را دارد تا تعیین کند آیا برای آقای Cline حکم بازداشت صادر شده است» (ص ۳۹). هیچکس در وزارت آن استعلامی را که گفته میشد وکیل بهترین موقعیت را برای انجامش دارد، انجام نداد.
همچنین هیچ جملهای از سوی وزارت درباره چیزهایی که واقعاً گزارش دادم نوشته نشده است: اینکه هیچ سندی در جریان رسیدگی برایم ترجمه نشد؛ اینکه جلسات بدون ترجمه شفاهی کافی برگزار شد؛ اینکه فقط در دادرسی بدوی وکیل معاضدتی داشتم و در تجدیدنظر وکیلی نداشتم؛ اینکه شاهدانی که درخواست احضارشان را دادم هرگز احضار نشدند؛ و اینکه این موارد ماده ۱۴ میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی را در بر میگیرد، که تایوان به آن قدرت قانون داخلی داده است. در خلاصهای که برای دفتر وزیر تهیه شد، همه اینها به یک خط تبدیل میشود: «او بینظمیهای رویهای، تبعیض و نقض حقوق بشر را در فرایند قضایی تایوان ادعا کرد» (ص ۴۴۴).
مکاتبات خودم با اتاوا را از ژانویه ۲۰۲۵ نیز مرور کردهام. در هیچ پاسخی که یافتهام، هیچ دفتر دولتی، پارلمانی یا سنا کلمات «میثاق»، «ماده ۱۴» یا «انکار عدالت» را به کار نبرده است، مگر جایی که پاسخی موضوع نامه خودم را تکرار میکند. نامه ۲۳ دسامبر ۲۰۲۵ وزارت به نامهای از من پاسخ داد که پنج ماده میثاق را ذکر کرده بود، بیآنکه حتی یک بار از میثاق نام ببرد.
چرا پاسخها متوقف شد
پرونده با کلمات خودش توضیح میدهد چرا نامههای من بیپاسخ ماند. در آوریل ۲۰۲۵، وقتی امضای یک مدیر پای نامهای گذاشته شد که همان را میگفت که نامههای قبلی گفته بودند: «شاید پاسخ از سوی مدیر به رساندن پیام کمک کند» (ص ۴۹۲)؛ «امیدواریم پاسخ در سطح مدیر به رساندن این پیام کمک کند» (ص ۵۰۰). در ژوئن ۲۰۲۵، پس از آنکه به وزیر نوشتم: «چون شخص موضوع نویسندهای پرکار است، ... توافق شد که داشتن فقط یک خط ارتباطی بهتر است» (ص ۴۹). در ۱ ژانویه ۲۰۲۶ کتباً درخواست جلسهای درباره نکته میثاق کردم؛ یادداشت ثبت میکند که وزارت بهصورت داخلی رایزنی کرد و «تأیید کرد که پاسخی نخواهیم داد/نخواهیم داد» (ص ۲۹). در مارس ۲۰۲۶، وقتی به معاون جدید وزیر نوشتم: «مأموران مکاتبات پاسخ نخواهند داد/نخواهند داد، زیرا شخص موضوع نویسندهای پرکار است و اطلاعات جدیدی برای ارائه وجود ندارد» (ص ۱۳).
من نویسندهای پرکارم. نوشتم چون تنها پرسشی که میپرسیدم هرگز پاسخ نگرفت، و اگر میگرفت کمتر مینوشتم. شهروندی که زیاد مینویسد همچنان شهروند است.
بسته شدن پرونده
دو نامه موضع وزارت را قاب میگیرند. نخست، ۲۳ دسامبر ۲۰۲۵: «وزارت امور جهانی کانادا و نمایندگیهایش در خارج قادر نیستند در فرایندهای حقوقی یا قضایی کشور دیگر مداخله کنند، آنها را بازبینی کنند یا بر آنها تأثیر بگذارند، و نمیتوانیم محاکمه مجدد، غرامت یا تصمیمهای مرتبط با اقامت را درخواست کنیم.» همان نامه ادامه میدهد: «از آنجا که شما اکنون در کانادا ساکن هستید، این موضوع در حیطه کمک کنسولی نمیگنجد» (ص ۴۲). دوم، ۲۷ مارس ۲۰۲۶، یک ایمیل از یک مأمور مدیریت پرونده: «تمام کمکی که تحت مأموریت کنسولی در دسترس است ارائه شده است. بنابراین، به مکاتبات بعدی در این باره پاسخ نخواهیم داد» (صص ۱۱، ۴۴۱–۴۴۲). نسخه داخلی که برای دفتر وزیر نوشته شده کوتاهتر است: «چون او در کانادا است، این موضوع خارج از مأموریت کنسولی است» (ص ۴۴۵).
این دو را کنار هم بگذارید. وقتی در تایوان بودم، وزارت نمیتوانست درباره یک فرایند قضایی خارجی اظهارنظر کند. وقتی در کانادا بودم، خارج از مأموریت کنسولی بودم. هیچ نقطهای روی نقشه نیست که از آن بتوان پرسش را مطرح کرد. پرونده در هیچ جا به وضعیت دیپلماتیک تایوان اشاره نمیکند؛ امتناع بهعنوان یک محدودیت عمومی بیان شده است، محدودیتی که برای هر کانادایی، در هر کشوری، که گزارش دهد دادگاهی او را به زبانی که نمیتوانست بخواند محاکمه کرده، صدق میکند.
از باب انصاف نسبت به وزارت، دو نکته. نخستین یادداشتش، از روزی که وارد شدم، ثبت میکند که «نمایندگی ممکن است کمک کند تا اطمینان حاصل شود اگر شخص موضوع احساس کند با او ناعادلانه رفتار میشود» (ص ۹۶)؛ این همان چیزی است که حضوری به من گفته شد و بر آن تکیه کردم. و جایی که پرونده نشان میدهد دفتر تجاری نامه دادستانهای تایوانی را دقیقتر از من در ۲۰۲۵ خوانده است، آن را میگویم: یک بار چنین کرد، و من خوانش خودم را در ۳ نوامبر ۲۰۲۵ علناً اصلاح کردم.
نماینده پارلمان من
John Williamson، نماینده پارلمان، در ۱ ژوئن ۲۰۲۵ و دوباره در ۲۶ نوامبر ۲۰۲۵ درباره پرونده من به وزیر امور خارجه نوشت. پرونده نشان میدهد هیچیک از دو نامه تا ۱۳ ژانویه ۲۰۲۶ در سابقه کنسولی ثبت نشد (ص ۳۸). آنچه کار را پیش برد دفتری دیگر بود: در دسامبر ۲۰۲۵ منشی کمیته فرعی حقوق بشر بینالمللی مجلس عوام پرونده را با وزارت در میان گذاشت (صص ۴۰، ۴۳۲)، و دفتر وزیر سپس مجبور شد از بخش کنسولی خودش بپرسد که آیا «سابقهای از استعلامهای نماینده Williamson درباره این پرونده دارد، یا اینکه آگاهی ما از علاقه او صرفاً از منشی ناشی میشود» (ص ۵۰۸). پاسخ به نماینده من، مورخ ۱۳ ژانویه ۲۰۲۶، چنین آغاز میشود: «از تأخیر در پاسخ به شما متأسفم» (ص ۳۱).
در ژانویه ۲۰۲۶ با کارکنان دفتر نماینده در اتاوا دیدار کردم و در ۸ و ۱۳ ژانویه کتباً پیگیری کردم. دفتر نامه من را، با مقدمهای از آقای Williamson، برای مدیر اجرایی دفتر تجاری کانادا در تایپه فرستاد. پرونده نشان میدهد آن ارجاع را میز پروندههای کنسولی رسیدگی کرد و به ایمیل بستن ۲۷ مارس ختم شد، که موضوع آن هنوز «پیگیری درباره ارجاع از دفتر نماینده پارلمان John Williamson» است (ص ۱۱). دادخواست الکترونیکی من به مجلس عوام، که آقای Williamson پذیرفته است از آن حمایت کند، پنج حامی خود را دارد و برای تأیید نزد دفتر او است.
آنچه خواستهام
در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۶ با دو درخواست به دفتر دسترسی به اطلاعات وزارت نوشتم. نخست درباره بیستوشش صفحه از انتشار است که نمایش داده نشد (صص ۳۰۴–۳۲۹ فقط «STREAM IS NULL» و «ERROR» را نشان میدهند؛ آنها پیوستهای پروندهاند، از جمله اظهارات خودم)، و برای جستوجوی سوابق ۲۰۲۳ دفتر تایپه، زیرا در ژوئیه ۲۰۲۳، در حالی که رسیدگی جریان داشت، سه بار از آن دفتر ایمیلی کمک خواستم و هیچچیز از ۲۰۲۳ در انتشار دیده نمیشود.
دومی درخواست اصلاح بر اساس بند ۱۲(۲) قانون حریم خصوصی است، در یازده مورد شمارهدار. از جمله: پیشنویس گزارشی برای دفتر وزیر دیدار من از دفتر تجاری را در آوریل ۲۰۲۵ میگذارد (آوریل ۲۰۲۴ بود؛ من در دسامبر ۲۰۲۴ تایوان را ترک کردم و بازنگشتهام)؛ «یک اختلاف صاحبخانه در ۲۰۱۹» را توصیف میکند (احکام دادگاهها به مطالبی مربوط است که در ۲۰۲۱ آنلاین منتشر شد، بر پایه اجارهنامهای که در اکتبر ۲۰۲۰ امضا شد؛ سال ۲۰۱۹ از یک ایمیل قبلی من رونویسی شد که اشتباه بود، و اینجا هم آن را اصلاح میکنم)؛ میگوید من «در جریان رسیدگی دادگاه نماینده حقوقی داشتم»، در حالی که یادداشت ۳۰ آوریل ۲۰۲۴ خود وزارت ثبت میکند که معاضدت حقوقی برای تجدیدنظر «از کمک خودداری کرده است» (ص ۹۶) و من پیش از دادگاه عالی یا دیوان عالی کشور وکیلی نداشتم؛ ایمیل پایانی به من میگوید «وکیل شما همچنان منبع مناسب و مؤثرترین است»، در حالی که گزارش خود وزارت اذعان داشت «روشن نیست که او همچنان با وکیل کار میکند» (ص ۴۳۰)؛ حکم دادرسی بدوی دو ماه ثبت شده است (شش ماه بود)؛ چند اظهار درباره وضعیت حقوقی من در تایوان بهعنوان واقعیت ثبت شده، در حالی که پرونده نشان میدهد فرضهای یک مأمور بود و هرگز با هیچ مقام تایوانی بررسی نشد؛ و هیچ خلاصهای در هیچ جا آنچه را درباره ترجمه، ترجمه شفاهی و میثاق گزارش دادم ثبت نکرده است. وزارت سی روز فرصت دارد به من بگوید آیا سابقه را اصلاح میکند یا یادداشت من را به آن ضمیمه میکند. آنچه انجام دهد منتشر خواهم کرد.
کانادا هنوز چه میتواند بکند
من از کانادا نمیخواهم حکم یک دادگاه تایوانی را نقض کند؛ هیچ کشوری نمیتواند این کار را برای کشور دیگر بکند. یک چیز را میخواهم که پرونده نشان میدهد درخواست شد و هرگز داده نشد: یک تعیینتکلیف. مأمور خود کانادا پرسید که آیا این انکار عدالت است یا نه. پاسخ باید بله یا خیر باشد، با دلایل، از کسی که احکام و میثاق را خوانده است. این خواسته است و تنها خواسته.
اسناد
- iLearn.tw/newsbrief — اسناد تایوانی، با ترجمههای انگلیسی کاری: نامههای دو دادستان، صورتجلسه رسیدگی، احضاریه، احکام.
- صفحه مطبوعاتی — پرونده در شصت ثانیه، همه شمارههای پرونده و یک ویدیوی کوتاه.
- نامه یک کانادایی تبعیدشده از خانهاش در تایوان — آنچه در ژانویه ۲۰۲۶ به اتاوا نوشتم، همانطور که نوشته شد، با یک اصلاحیه تاریخدار.
- تفسیر JURIST و مقاله دیدگاه Magdalene — استدلال برای حقوقدانان، و نسخه عملی برای کارگرانی که بیش از همه تحت تأثیرند.
خود انتشار اینجا گذاشته نشده است. حاوی اطلاعات شخصی است، از من و دیگران، و صفحههایش بهتر است خوانده شوند تا گزیده شوند. هر روزنامهنگار، نماینده پارلمان، سناتور یا پژوهشگری که بخواهد صفحهای را که ذکر کردهام ببیند میتواند از من بخواهد و همان روز دریافت خواهد کرد.
کاری که میتوانید بکنید
اگر کاناداییای در خارج هستید، پیش از آنکه به پاسخ نیاز پیدا کنید یک پرسش را کتباً از کنسولگری خود بپرسید: وقتی شهروندی گزارش میدهد که دادگاهی ترجمه شفاهی فراهم نکرده است، چه میکند؟ اگر در اتاوا کار میکنید، شماره صفحههای بالا یک دعوتاند. اگر روزنامهنگارید، در هر ساعتی از طریق ویدیو از پنومپن در دسترس هستم.
دو چیز را همهجا میگویم: مکاتبات و این نوشتههای من با کمک هوش مصنوعی و از روی اسناد خودم تهیه میشوند و من هر واقعیتی را شخصاً بررسی میکنم؛ و در سال ۲۰۲۵ علناً به ترجمه نادرست یک نامه رسمی تکیه کردم و پس از توضیح کتبی، سابقه را اصلاح کردم. نقلقولهای پرونده کلمهبهکلمهاند، از جمله «not/not» وزارت، که سبک خاص خود آن برای تأکید است (یعنی «نخواهیم داد» دو بار تکرار میشود)؛ شماره صفحهها همان شمارههای انتشار P-2026-00487 هستند.