متولدان نیو برانزویک در نیو برانزویک خوشامد گفته نمیشوند
اشتراک گذاری
iLearn.tw Radio Podcast · قسمت 10 · ویدیو
من همینجا به دنیا آمدم. پس از پانزده سال به خانه برگشتم. این چیزی بود که منتظرم بود.

وقتی به شهرستان شارلوت برگشتم، مادربزرگم هنوز زنده بود. من را با ماشین به سنت جورج برد، به انجمنی که اوتاوا و فردریکتون برای آموزش زبان انگلیسی به تازهواردان به آن پول میدهند. با رزومهام، بروشور مدرسهای که پانزده سال در تایوان اداره کرده بودم، و چند پوستر وارد شدم. طوری نگاهم کردند که انگار سه سر دارم.

در اوت 2025 آگهی استخدام مدرس تماموقت زبان در همان انجمن را در اینترنت پیدا کردم. در 18 اوت دوباره کتبی درخواست دادم و نمایندهٔ استانیام را هم در جریان گذاشتم. در زیر دو تصویر صفحه از همان روز آمده است: این شغل آنطور که در جستوجوی شغل Google نشان داده میشد، و خود صفحهٔ آگهی. هنوز منتظر تماس هستم.


این یک در است. من بیش از چهارصد در را زدهام.

بیش از چهارصد درخواست در حدود یک سال و نیم، هر کدام با نامهٔ پوششی جداگانه. تدریس. تدریس خصوصی. خدمات اسکان تازهواردان. کار اداری. نگهبانی. وقتی شنیدم منطقه کمبود راننده دارد، دربارهٔ رانندگی اتوبوس مدرسه پرسیدم. در سنت جورج، سنت جان، فردریکتون و YMCA با آدمها دست دادم. بیش از یک بار اطلاعیهٔ کلاس انگلیسی نصب کردم. زیاد دوام نیاوردند.
آنچه برگشت یک پیشنهاد بود، کارگری ساختمان با حداقل دستمزد، و یک جمله از خدمات اشتغال استان: یک سال و نیم بیکاری طبیعی است.
بخش ناخوشایند را خودم میگویم. مدرک کارشناسی کامل ندارم. الان در University of New Brunswick در حال تمام کردن مدرکم هستم. گواهیهای لازم برای تدریس در کلاس انگلیسی با بودجهٔ دولتی ابتدا مدرک دانشگاهی میخواهند، پس روی کاغذ پیش از آنکه کسی بخواند پانزده سال چه کردهام کنار گذاشته میشوم. باشد. این یک قاعده است. حالا ببینید وقتی چنین قاعدهای سد راه کسانی میشود که استان میخواهدشان، استان چه میکند.
برنامه
در سال 2022 نیو برانزویک برنامهای به نام GNB Mosaïk راهاندازی کرد. به موجب قانون حق دسترسی به اطلاعات، سوابق آن را درخواست کردم و 59 صفحه دریافت کردم. گزارش خود برنامه موانعی را که نمیگذارند افراد واجد شرایط اینجا کار پیدا کنند برمیشمارد: حذف شدن به خاطر «نداشتن سابقهٔ کار یا معرف در کانادا»، مدارک شناختهنشده، و نداشتن ارتباطات محلی. این همان یک سال و نیم من است، به قلم خود دولت.
برای کمک به افراد در عبور از این موانع، استان حدود 1.87 میلیون دلار از بودجهٔ فدرال و استانی را صرف مسیری برای ورود به خدمات عمومی خودش کرد: استخدام «بدون توجه به سطح مهارت زبانی آنها»، کلاسهای زبان با حقوق، مترجم در مصاحبهها، راهنما، و «تأکید بر مهارتهای انتقالپذیر و توانایی بالقوه بهجای سابقهٔ کاری مشخص».
برنامهٔ خوبی است. بعد جملهای میآید که میگوید برای چه کسی است:
«هر کسی که در نیو برانزویک به دنیا نیامده باشد.»
من در نیو برانزویک به دنیا آمدم. کسی من را رد نکرد. فقط هیچ دری نبود که نام من رویش باشد.

جایی که درد میآید
این روزها به زنی که تازه به فردریکتون آمده انگلیسی یاد میدهم. رایگان. او در کلاسی با بودجهٔ دولتی شرکت میکند و به من گفت که فهمیدن انگلیسی مدرسش برایش سخت است. یعنی استان برای کلاسی پول میدهد که به درد او نمیخورد، و معلمی که او بهجایش سراغش میآید نمیتواند برای تدریس به او استخدام شود. من فقط میتوانم این کار را رایگان انجام دهم.
خوشحالم که او اینجاست. خوشحالم که همهٔ آنها اینجا هستند. پانزده سال در کشور دیگران خارجی بودم و خوب میدانم نیاز به معلمی صبور یعنی چه. وقتی Rebel News به خاطر کارگران خارجی Tim Hortons به آن حمله کرد، آدمهای اشتباهی را نشانه گرفت. کسی که قهوه را دستتان میدهد آن سیاست را ننوشته است. دولتها نوشتهاند. دوربین را به آن سمت بچرخانید.

و حالا که آنجا هستید، رد پول را هم بگیرید. سوابقی که دریافت کردم نشان میدهد حدود 660,000 دلار بودجهٔ اسکان استانی در سه سال فقط به همان یک انجمن در شهرستان من رسیده، علاوه بر یک توافقنامهٔ اسکان فدرال به ارزش حدود 900,000 دلار برای 2020 تا 2025. هر نامهٔ تأمین بودجهٔ استانی شرط یکسانی دارد: استخدام باید «شفاف، منصفانه و عادلانه» باشد. در نسخهای که استان برایم فرستاد، هر سطری که به کارکنان مربوط است سیاه شده است. کتبی پرسیدهام که آیا آن سمت مدرس بودجه داشته و آیا اصلاً پر شده است. استان مهلت پاسخ را تا پایان نوامبر تمدید کرده است.
در اوت سؤال سادهتری هم پرسیدم: آیا هیچ برنامه، سیاست یا سابقهای وجود دارد که به اهالی نیو برانزویک که به خانه برمیگردند بپردازد؟ مهلت استان برای آن پاسخ 12 نوامبر 2026 بود. در 18 نوامبر دفتر دسترسی به اطلاعات وزارتخانه نوشت که درخواست من در مراحل پایانی رسیدگی و تأیید است و بابت تأخیر عذرخواهی کرد. تاریخی اعلام نکرد. اسناد هنوز نرسیدهاند.
از اتاوا هم پرسیدم. در 16 نوامبر 2026 به وزیر فدرال مهاجرت، پناهندگان و شهروندی نامه نوشتم و دو پرسش مطرح کردم: آیا برداشت من از قاعده درست است، یعنی اینکه شهروندان کانادا واجد شرایط خدمات اسکانی که این وزارتخانه بودجهاش را میدهد نیستند، و آیا دولت کانادا برای شهروندانی که پس از اقامت طولانی در خارج برمیگردند هیچ خدمتی را تأمین مالی میکند. سه روز بعد، بخش پاسخگویی به مکاتبات وزیر در همان وزارتخانه به پرسش اول در یک جمله پاسخ داد:
“Canadian citizens are not eligible for settlement services.”
(شهروندان کانادا واجد شرایط خدمات اسکان نیستند)
برای پرسش دوم، هیچ خدمتی برای شهروندان بازگشته نام برده نشد. پیشنهاد شد به Job Bank، سایت کاریابی دولت کانادا، سر بزنم و به برنامههای عمومی دولت برای شهروندان و ساکنانی که در پی کار، آموزش و مهارتآموزیاند ارجاع داده شدم.
اتاوا به کارفرمایان هم پول میدهد، و برای بعضی استخدامها بیشتر از بقیه. برنامهٔ Apprenticeship Service آن به کارفرما “$5,000 for each eligible new first-year apprentice hired” (5,000 دلار برای هر کارآموز جدید سال اولِ واجد شرایط که استخدام شود) و “$10,000 if the apprentice hired is from an equity-deserving group” (10,000 دلار اگر کارآموزِ استخدامشده از گروههای سزاوار برابری باشد) میداد؛ فهرستی که “Newcomers” (تازهواردان) را هم در بر دارد. برنامهٔ کارآموزی آن برای تازهواردان افراد را در ادارههای دولتی، از جمله در فردریکتون و مانکتون، به کار میگمارد و برای کسانی است که “have been a permanent resident or a Canadian citizen for 10 years or less” (10 سال یا کمتر است که مقیم دائم یا شهروند کانادا شدهاند). من از بدو تولد شهروندم. در هیچیک از این فهرستها نیستم.
یک سال و نیم حس میکردم مهمان ناخوانده و ناخواستهای هستم که آب خوش از گلوی همه میبرد. در استان خودم. صبحهایی پشت پیشخوان قهوهخانه بود که با شنیدن صدایم کل مغازه ساکت میشد، و میدانستم آن نگاه چه معنایی دارد.
پس دوباره رفتم. در کامبوج بهتر از هر زمانی در نیو برانزویک میتوانم از پس خرج خودم بربیایم. پدرم در جزیرهٔ دیر آیلند پیر میشود و من آنجا نیستم.

یک بار، کسی شمرده بود
پس از انتشار این نوشته به هرب امری، اقتصاددان دانشگاه نیو برانزویک، نامه نوشتم و او مرا به پژوهشی راهنمایی کرد که پیدا نکرده بودم: “The Economic Impacts of Migrating from New Brunswick to Alberta/Saskatchewan and Return to New Brunswick” (امری، مکدونالد و موریست، 2017). این پژوهش حدود 18,000 نفر از اهالی نیو برانزویک را که بین سالهای 2001 تا 2008 به آلبرتا یا ساسکاچوان رفتند، با سوابق مالیاتیای که در سال 2011 پایان مییابد دنبال میکند. روی جلد آن آمده است که هزینهاش را دولت نیو برانزویک، از طریق وزارت آموزش پس از دبیرستان، کارآموزی و کار پرداخته است. این همان وزارتی است که به آن نامه مینویسم.
یافتهاش، در صفحه 11: حدود یکسوم آنان ظرف سه سال به نیو برانزویک برگشته بودند، و از میان کسانی که زودتر از همه رفته بودند، تا سال 2011 بیش از 40 درصد برگشته بودند. و سپس این جمله: “a sizeable portion of return migrants from the 2001 migration cohort did not remain in NB for at least 3 years after return.” (بخش قابلتوجهی از بازگشتگانِ گروهی که در سال 2001 مهاجرت کرده بودند، پس از بازگشت دستکم سه سال در نیو برانزویک نماندند)
همان صفحه اندازه آن را هم میگوید: فقط یکچهارم تا یکسوم بازگشتگان در نهایت در نیو برانزویک میمانند (“of return migrants ultimately remain in NB”). به زبان ساده: از میان کسانی که در این پژوهش به خانه برگشتند، بیشترشان نماندند.
پروفسور امری در 15 نوامبر 2026 اینطور برایم نوشت:
“around half of NB’ers who went west came home within 5 years and a lot of them did not stick around NB”
(حدود نیمی از اهالی نیو برانزویک که به غرب رفتند ظرف پنج سال به خانه برگشتند و بسیاری از آنان در نیو برانزویک نماندند)“Here you get stuck in the jobs we have rather than being able to compete for the job you want.”
(اینجا آدم در همان شغلهایی که داریم گیر میافتد، بهجای اینکه بتواند برای شغلی که میخواهد رقابت کند.)
هرب امری، ایمیل به من، 15 نوامبر 2026. با اجازه او نقل شده است. نقلقولها به همان انگلیسیِ اصلی آمدهاند؛ ترجمههای داخل پرانتز افزوده شدهاند.
روز بعد، او این پژوهش را در یک جمله برایم خلاصه کرد:
“of 100 people who left NB for AB/SK, within 5 years 40 of them had returned to NB but only 10 to 13 of them stayed in NB for at least three years after returning.”
(از هر 100 نفری که نیو برانزویک را به مقصد آلبرتا یا ساسکاچوان ترک کردند، 40 نفر ظرف پنج سال به نیو برانزویک برگشته بودند، اما فقط 10 تا 13 نفرشان پس از بازگشت دستکم سه سال در نیو برانزویک ماندند)
او همچنین نوشت:
“in the nearly 10 years since we posted the report no one has contacted me about the paper.”
(در نزدیک به ده سالی که از انتشار این گزارش میگذرد، هیچکس درباره این مقاله با من تماس نگرفته است)
هرب امری، ایمیل به من، 16 نوامبر 2026. با اجازه او نقل شده است. نقلقولها به همان انگلیسیِ اصلی آمدهاند؛ ترجمههای داخل پرانتز افزوده شدهاند.
پس اشتباه میکردم که گفتم هیچکس ما را نمیشمارد. استان نُه سال پیش هزینه یک شمارش را پرداخته بود، با ارقامی که در سال 2011 متوقف میشود. نتیجه این بود که بسیاری به خانه برگشتند و بیشتر آنان نماندند. شمارش تازهتری پیدا نکردهام، و پیدا نکردهام که وزارت با این شمارش چه کرده است. این پرسش بعدی من از وزارت است.
سه چیز
من نمیخواهم چیزی از کسی گرفته شود.
سرنوشت ما را پیگیری کنید. وزارتخانهای که به آن نامه مینویسم خودش رقمی منتشر میکند. New Brunswick Population Report آن، منتشرشده در فوریه 2025، در صفحه 7 میگوید که بین 1 ژوئیه 2023 و 30 ژوئن 2024، 569 کانادایی از کشورهای دیگر به نیو برانزویک برگشتهاند (“569 Canadians moved back from other countries to New Brunswick”). آنچه از سال 2011 هیچکس پیگیری نکرده این است که بر سر کسانی که به خانه برمیگردند چه میآید.
دری را که از قبل هست باز کنید. پانزده سال زندگی در خارج همان خلأهایی را روی کاغذ به جا میگذارد که ورود در ماه گذشته: نه سابقهٔ کار در کانادا، نه معرف، نه ارتباطات. اگر معیار «مهارتهای انتقالپذیر و توانایی بالقوه» است، آن را دربارهٔ ما هم اعمال کنید.
بگذارید تجربه ارزیابی شود. پانزده سال ادارهٔ یک مدرسه باید چیزی باشد که بشود آن را پیش ارزیاب گذاشت.
نیو برانزویک برای آوردن مردم به اینجا پول زیادی خرج میکند، و باید هم بکند. دیدن کسانی که تلاش میکنند برگردند تقریباً هیچ هزینهای ندارد.
این بخشی از پروندهای بزرگتر است
- گفتگو “When Justice Doesn’t Speak Your Language” (The Translation Podcast، قسمت 16): YouTube، Spotify، نوشتهٔ من دربارهٔ آن
- دری که روی دیوار نقاشی شده
- حذفشده در وطن خود
- 551 صفحه: کانادا چه کرد و چه نکرد
- دو ملاقات، بیپاسخ: مستندسازی هجده ماه سکوت
- روزی که یک قاضی گوشی را برداشت
- در The Round Table: پروندهٔ من با صدای بلند
- صفحهٔ مطبوعات و اسناد
یادداشتی برای سردبیران و خبرنگاران
از ماه اوت به بیش از بیست میز خبری در رسانههای کانادایی، در نیوبرانزویک و در سطح ملی، دربارهٔ این موضوع و دربارهٔ آنچه پروندهٔ کنسولی خودِ کانادا نشان میدهد نامه نوشتهام. چند نفر پاسخ دادند و از آنها سپاسگزارم. بیشترشان پاسخ ندادند. تا جایی که میدانم، هنوز هیچ رسانهٔ کانادایی چیزی از اینها را گزارش نکرده است. اسناد عمومیاند، هر رقمِ بالا از یک سند دولتی یا از پژوهشی که دولت هزینهاش را داده آمده است و تماس با من آسان است: صفحهٔ مطبوعات همهٔ آنچه یک خبرنگار نیاز دارد را دارد.
منابع ارقام این نوشته: اسناد منتشرشده به موجب قانون حق دسترسی به اطلاعات نیو برانزویک 2627-FTB-20 (Finance and Treasury Board، GNB Mosaïk، 59 صفحه، نوامبر 2026) و Opportunities NB (توافقنامههای تأمین بودجه، سپتامبر 2026)؛ و سوابق کمکهای بلاعوض و مشارکتی دولت کانادا. تصاویر با هوش مصنوعی ساخته شدهاند. این نوشته با کمک هوش مصنوعی و بر پایهٔ اسناد خودم نوشته شده؛ همهٔ واقعیتها را خودم بررسی میکنم. پاسخ فدرال: Immigration, Refugees and Citizenship Canada, Ministerial Enquiries Division، ایمیل به من به تاریخ 19 نوامبر 2026، شمارهٔ مرجع 2026-01401722. canada.ca: Apprenticeship Service; Federal Internship for Newcomers Program (2026-11-20).