My actual shopping cart filled with groceries at Big C in Phnom Penh during an evening-long hunt for ground beef and cumin

یک قابلمه چیلی در کامبوج بپزید. ببینید چه افتضاح لعنتی‌ای است.

می‌خواستم یک قابلمه چیلی بپزم. اما به نحوی، در پنوم پن، این کار به یک حادثهٔ بین‌المللی تمام‌عیار تبدیل شد که پای چند سوپرمارکت، یک ترجمه به زبان خمری، کنسروهای وارداتی فرانسوی، یک دستیار هوش مصنوعی که هر لحظه کلافه‌تر می‌شد، و یک پرسش بسیار مهم را به میان کشید: این گوشت چرخ‌کردهٔ گاو لعنتی کجاست؟

پنوم پن، کامبوج — 28 اکتبر 2026
نوشتهٔ Ross Cline

یک غذای پیچیده نیست. بیف ولینگتون نیست. یک ضیافت دوازده‌پرسی فرانسوی نیست. چیلی. همان غذای دلچسب و بزرگ کانادایی که فقط یک قابلمه می‌خواهد، کمی صبر، مقداری گوجه‌فرنگی، لوبیا قرمز، پیاز، ادویه و، محض رضای خدا، گوشت چرخ‌کردهٔ گاو.

من در کانادا، آلمان و تایوان خرید کرده‌ام. عادت دارم که سوپرمارکت‌ها اجناس متفاوتی داشته باشند. انتظار ندارم هر کشوری دقیقاً همان محصولات را بفروشد. اما به‌هیچ‌وجه آمادهٔ ماجرایی نبودم که وقتی خواستم یک شام معمولی در کامبوج درست کنم، در انتظارم بود.

از حماسهٔ خرید خواربار

ویدیوی TikTok را ببینید

ویدیوی همراه جست‌وجوی فراموش‌نشدنی من برای گوشت چرخ‌کردهٔ گاو و زیره در پنوم پن.

اگر ویدیو در مرورگرتان بارگذاری نمی‌شود، آن را مستقیماً در TikTok ببینید.

پردهٔ اول: داستان موفقیت کنسروها

کار نسبتاً خوب شروع شد. دو قوطی بزرگ گوجه‌فرنگی پیدا کردم، هر کدام 476 گرم؛ دو قوطی لوبیا قرمز؛ و یک قوطی ذرت شیرین. قفسه پشت قفسه سبزیجات وارداتی بود، با برچسب‌های فرانسوی و قیمت‌هایی که مجبورم کرد برچسب قفسه‌ها را دو بار بخوانم.

ردیف‌هایی از کنسرو سبزیجات وارداتی، لوبیا قرمز، گوجه‌فرنگی و ذرت روی قفسهٔ یک سوپرمارکت در پنوم پن
مدرک الف: مجموعه‌ای چشمگیر از کنسروهای بین‌المللی. چیلی شروع امیدوارکننده‌ای داشت.

حتی رب گوجه‌فرنگی هم بالاخره پیدا شد: double concentré de tomate، که به فرانسوی دقیقاً همان چیزی است که لازم داشتم. ببینید. تمدن هنوز کاملاً فرو نپاشیده بود.

یک قوطی رب گوجه‌فرنگی دوبار تغلیظ‌شدهٔ Jardin Bio در دست، داخل سوپرمارکت
یک پیروزی کوچک اما واقعی: واقعاً رب گوجه‌فرنگی را پیدا کردم.

پردهٔ دوم: ظاهراً گوشت چرخ‌کردهٔ گاو موجودی افسانه‌ای است

بعد نوبت بخش گوشت رسید.

گوشت چرخ‌کردهٔ گاو خواستم. گوشت گاو قیمه‌شده. گوشت گاوی که از چرخ گوشت رد شده باشد. همان چیزی که در هر سوپرمارکت کانادایی تقریباً کد پستی مخصوص به خودش را دارد.

چیزی که پیدا کردم گوشت خوک بود. گوشت خوک چرخ‌کرده. تکه‌های دیگر گوشت. استیک‌های یخ‌زدهٔ گاو. اما نه همان محصول بسیار معمولی که می‌خواستم.

حتی از ChatGPT خواستم جملهٔ «گوشت چرخ‌کردهٔ گاو می‌فروشید؟» را به خمری ترجمه کند تا آن را به کارکنان نشان دهم. فایده‌ای نداشت. از خیابان گذشتم و به سوپرمارکت دیگری رفتم. باز هم گوشت چرخ‌کردهٔ گاو نبود.

بسته‌های گوشت چرخ‌کردهٔ خوک و گوشت‌های دیگر در یخچال سوپرمارکت
مدرک ب: گوشت چرخ‌کرده وجود داشت. گوشت گاو هم وجود داشت. اما گوشت چرخ‌کردهٔ گاوی که می‌خواستم در این فروشگاه‌ها هیچ‌جا پیدا نمی‌شد.

دستیار هوش مصنوعی‌ام، که ظاهراً مصمم بود به هر قیمتی سلامت عقلم را حفظ کند، با شور و شوق شروع کرد به پیشنهاد دادن گوشت چرخ‌کردهٔ خوک به‌جای آن. و من مدام مجبور بودم با تأکیدی روزافزون توضیح دهم که گوشت چرخ‌کردهٔ گاوِ لعنتی می‌خواهم.

چرا ناگهان داشتم سر مادهٔ اصلی شام خودم چانه می‌زدم؟ اگر چیلی با گوشت خوک می‌خواستم، چیلی با گوشت خوک سفارش می‌دادم.

پردهٔ سوم: توطئهٔ زیره

و بعد نوبت زیره بود.

یکی از ادویه‌های پایه که به چیلی طعم خاکی آشنایش را می‌دهد. حرف از گیاهی مرموز نیست که فقط در دامنهٔ شمالی کوهی در هیمالیا و در شب بدر کامل می‌روید. حرف از زیرهٔ آسیاب‌شده است.

دو سوپرمارکت. بدون زیرهٔ آسیاب‌شده.

و این همان بخشی است که تقریباً کارم را تمام کرد: توانستم قوطی‌های وارداتی Guinness پیدا کنم. بله، Guinness. کسی موفق شده بود آبجوی سیاه ایرلندی را از آن سر دنیا بیاورد و روی قفسه‌ای در پنوم پن بگذارد. اما یک بستهٔ کوچک و ساده زیرهٔ آسیاب‌شده؟ ظاهراً این دیگر خواستن ماه از آسمان بود.

جلسهٔ زنجیرهٔ تأمین را تصور کنید. «آبجوی ایرلندی؟ حتماً. گوجه‌فرنگی فرانسوی؟ البته. چند نوع پنیر اروپایی؟ بیاوریدشان. زیرهٔ آسیاب‌شده؟ خدای من، نه. زیاده‌روی نکنیم.»

در نقطه‌ای، کل این ماجرا دیگر خرید خواربار نبود و به یک اجرای هنری تبدیل شده بود.

پردهٔ چهارم: خدا را شکر که پنیر بود

دست‌کم مجموعهٔ باشکوهی از پنیر پیدا کردم: مخلوط‌های رنده‌شده، امنتال، گودا، و آن‌قدر لبنیات وارداتی دیگر که آدم برای لحظه‌ای دوباره احساس خوش‌بینی کند.

پنیر، هرچه باشد، یکی از بزرگ‌ترین دلخوشی‌های زندگی است. و یک مشت پنیر آب‌شده روی چیلی عملاً یک وظیفهٔ اخلاقی است.

قفسهٔ یخچال‌دار پنیر با پنیرهای رنده‌شده و ورقه‌ای فرانسوی و دیگر پنیرهای وارداتی
مدرک ج: پنیر، پنیر باشکوه. پرتوی کوچک از امید در سفر بزرگ چیلی.

چیز به‌خصوص مضحکی در این هست که جلوی مجموعه‌ای از پنیرهای وارداتی اروپایی بایستی و همچنان نتوانی گوشت و ادویه‌ای را پیدا کنی که برای پختن غذایی لازم است که قرار است آن پنیر را رویش بریزی.

پردهٔ پنجم: رسید، آبجو، و تسلیم

در پایان این گشت، یک چرخ خرید پر از خواربار، تنقلات، نوشیدنی و مواد اولیهٔ چیلی‌ای داشتم که هنوز مادهٔ اصلی‌اش را نداشت.

چرخ خرید در صندوق Mini Big C پر از کنسرو، نوشیدنی و دیگر خواربار
چرخ خرید: کلی خرید، و هنوز برنامهٔ شامی ناتمام.

و بله، رسید را نگه داشتم. مبلغ کل شامل کل سفر خرید است—از جمله نوشیدنی‌ها و دیگر خواربار—پس صادقانه نیست وانمود کنم که تمام این مبلغ هزینهٔ چیلی بوده است. اما یادگاری دوست‌داشتنی است از شبی که از «فقط یک سر می‌روم خرید» به «شاید باید یک هیئت دیپلماتیک برای گوشت چرخ‌کردهٔ گاو راه بیندازم» رسید.

رسید سوپرمارکت Mini Big C که مبلغ نهایی سفر خرید گسترده‌تر را نشان می‌دهد
رسید سفر خرید گسترده‌تر—نه صورت‌حسابی فقط برای چیلی.

آنچه آزارم می‌دهد این نیست که کامبوج به من یک تجربهٔ خرید کاملاً کانادایی بدهکار است. بدهکار نیست. سنت‌های غذایی محلی متفاوت است، و من «روی این قفسه نیست» را با «در هیچ جای کشور پیدا نمی‌شود» اشتباه نمی‌گیرم.

آنچه دیوانه‌ام می‌کند این ناهمخوانی چشمگیر است: محصولات گران وارداتی همه‌جا هست، و با این حال پیدا کردن چیزی به سادگی گوشت چرخ‌کردهٔ گاو و زیرهٔ آسیاب‌شده ممکن است به طرز مسخره‌ای جست‌وجو بطلبد. واقعاً ناامیدکننده است وقتی تنها چیزی که می‌خواهی این است که در خانه شام بپزی.

پردهٔ ششم: Lucky در Olympic Mall. چقدر می‌توانستم خوش‌شانس باشم؟

با خودم استدلال کردم که حتماً اگر دو سوپرمارکت نتوانسته بودند گوشت چرخ‌کردهٔ گاو یا زیره عرضه کنند، یک Lucky Supermarket در Olympic Mall—آن هم در پایتخت کامبوج—بالاخره به این مسخره‌بازی پایان می‌داد.

پیاده به Lucky رفتم. باز هم: گوشت چرخ‌کردهٔ گاو نبود. زیرهٔ آسیاب‌شده خواستم. کارمند این ادویه را نمی‌شناخت و رفت تا از مسئولش بپرسد. منتظر ماندم. و جواب برگشت: زیرهٔ آسیاب‌شده هم نیست.

پس همین بود. یک سوپرمارکت دیگر، یک شکست دیگر، یک فصل دیگر در کار ظاهراً ناممکنِ پختن یک قابلمه چیلی لعنتی. من در پنوم پن، پایتخت ایستاده‌ام، نه در روستایی دورافتاده. این درخواستی برای کمیاب‌ترین قارچ ترافل اروپا نبود. 500 گرم گوشت چرخ‌کردهٔ گاو بود و یک ادویهٔ نسبتاً معمولی.

نمی‌گویم هیچ مغازه‌ای در پنوم پن این اقلام را ندارد. در واقع، فهرست‌ها نشان می‌دهند که برخی قصابی‌ها و سوپرمارکت‌های تخصصی ممکن است آن‌ها را بفروشند. حرفم این است که به این فروشگاه‌ها رفتم، مستقیماً از آدم‌ها پرسیدم، راهروها را گشتم، ترجمه امتحان کردم و باز هم بدون هیچ‌کدام از این دو ماده برگشتم. موجود بودن در یک اپلیکیشن تحویل با اینکه واقعاً چیزی را وقتی لازمش داری روی قفسه پیدا کنی یکی نیست.

به‌عنوان آخرین تلاش ناامیدانه، از خانمی که در رستوران Lucky Burger کنار Lucky Supermarket کار می‌کرد پرسیدم آیا می‌داند آدم از کجا می‌تواند گوشت چرخ‌کردهٔ گاو و زیره بخرد. بعد از گشتن سوپرمارکت، فکر کردم کسی در جایی که به معنای واقعی کلمه برگر گوشت گاو می‌فروشد شاید سرنخی داشته باشد. باز هم بدون پاسخی به‌دردبخور برگشتم. در این مرحله، دنبال تخفیف نبودم. دنبال نشانه‌ای بودم که عبارت گوشت چرخ‌کردهٔ گاو (ground beef) در این منطقهٔ خرید معنایی دارد.

و این پرسشی است برای هر کسی که پنوم پن را جایی راحت و مقرون‌به‌صرفه برای زندگی خارجی‌ها تبلیغ می‌کند: اجارهٔ ارزان چه اهمیتی دارد وقتی یک شام معمولی به سبک غربی تو را در شهر به دنبال مواد اولیه می‌دواند، قیمت اجناس وارداتی را می‌پردازی و از خودت می‌پرسی که آیا بهتر نبود بیرون غذا می‌خوردی؟ تجربهٔ من یک شب است، نه یک پیمایش علمی. اما شبی است که فراموشش نمی‌کنم.

اقتصادِ یک شامِ بسیار گران که هرگز خورده نشد

بیایید دربارهٔ پول حرف بزنیم—با احتیاط، چون این یک «دستور پخت چیلی 140 دلاری» ساختگی نیست. جمع رسید Mini Big C که از آن عکس گرفتم 121.05 دلار آمریکا (486,600 ریل کامبوج) است، و شامل نوشیدنی، تنقلات و دیگر خواربار است، نه فقط مواد چیلی. هزینهٔ رفت‌وآمد و خریدهای اضافی این مأموریت هر لحظه مضحک‌تر را هم اضافه کنید و، طبق برآورد خودم امشب، 140 دلار آمریکا یا بیشتر خرج کرده‌ام. این هزینهٔ سفر خرید گسترده‌تر من است، نه ادعایی که گوجه‌فرنگی، لوبیا و ادویه به‌تنهایی این‌قدر خرج داشته‌اند.

حتی اگر پول را کنار بگذاریم، برای یک شب کامل، چندین فروشگاه، رفت‌وآمد در شهر، تلاش برای توضیح مواد اولیهٔ معمولی به کارکنان، و برگشتن بدون همان دو چیزی که برای خریدشان رفته بودی، چه قیمتی می‌گذاری؟ در نقطه‌ای، «هزینهٔ پایین زندگی» وقتی وقت و سلامت عقلت این‌طور صرف می‌شود، دیگر آن‌قدرها چشمگیر به نظر نمی‌رسد.

و بله، می‌دانم که یک خانوادهٔ کامبوجی که غذای کامبوجی می‌پزد جور دیگری خرید می‌کند. این بخشی از حرف من است. برای خارجی‌ای که وعدهٔ زندگی مقرون‌به‌صرفه و راحت در اینجا جذبش کرده، پیدا کردن مواد اولیهٔ آشنا می‌تواند ترکیبی غافلگیرکننده از قیمت اجناس وارداتی، خرید از فروشگاه‌های تخصصی و مقدار زیادی این‌سو و آن‌سو دویدن باشد. تجربه‌ای است که ارزش توصیف دارد، بی‌آنکه وانمود کنیم تمام داستان یک کشور را روایت می‌کند.

از هیچ کشوری نمی‌خواهم آشپزی‌اش را به خاطر من تغییر دهد. می‌پرسم چرا یک شب در سوپرمارکتی در پایتخت شبیه یک گنج‌یابی گران‌قیمت است. کامبوج، من می‌خواستم یک قابلمه چیلی بپزم. نه اینکه راهی یک گنج‌یابی لعنتی شوم.

اگر کانادایی قدبلندی را دیدید که در پنوم پن پرسه می‌زند و جلوی قفسه‌های یخچال‌دار زیر لب «گوشت چرخ‌کردهٔ گاو» (ground beef) و «زیره» (cumin) را زمزمه می‌کند، با او مهربان باشید. احتمالاً فقط شامش را می‌خواهد.

امتیاز امشب: چند سوپرمارکت، یک رسید خیلی بلند، بدون گوشت چرخ‌کردهٔ گاو، بدون زیرهٔ آسیاب‌شده—و هنوز هیچ قابلمه چیلی‌ای در کار نیست.

Ross Cline آموزگار و نویسنده‌ای کانادایی است که سال‌ها ساکن آسیا بوده است. این روایتی شخصی از یک سفر خرید فوق‌العاده ناامیدکننده در پنوم پن است، نه ادعایی دربارهٔ همهٔ خواربارفروشی‌ها یا همهٔ مردم کامبوج.

بازگشت به وبلاگ

پیام بگذارید

لطفا توجه داشته باشید، نظرات قبل از انتشار باید تایید شوند.

Registrations and Appointments