متولدان نیو برانزویک در نیو برانزویک خوشامد گفته نمی‌شوند
من همین‌جا به دنیا آمدم. پس از پانزده سال به خانه برگشتم. این چیزی بود که منتظرم بود.
وقتی به شهرستان شارلوت برگشتم، مادربزرگم هنوز زنده بود. من را با ماشین به سنت جورج برد، به انجمنی که اوتاوا و فردریکتون برای آموزش زبان انگلیسی به تازه‌واردان به آن پول می‌دهند. با رزومه‌ام، بروشور مدرسه‌ای که پانزده سال در تایوان اداره کرده بودم، و چند پوستر وارد شدم. طوری نگاهم کردند که انگار سه سر دارم.
در اوت 2025 آگهی استخدام مدرس تمام‌وقت زبان در همان انجمن را در اینترنت پیدا کردم. در 18 اوت دوباره کتبی درخواست دادم و نمایندهٔ استانی‌ام را هم در جریان گذاشتم. آگهی، همان‌طور که آن روز پیدایش کردم، در زیر آمده است. هنوز منتظر تماس هستم.
این یک در است. من بیش از چهارصد در را زده‌ام.
بیش از چهارصد درخواست در حدود یک سال و نیم، هر کدام با نامهٔ پوششی جداگانه. تدریس. تدریس خصوصی. خدمات اسکان تازه‌واردان. کار اداری. نگهبانی. وقتی شنیدم منطقه کمبود راننده دارد، دربارهٔ رانندگی اتوبوس مدرسه پرسیدم. در سنت جورج، سنت جان، فردریکتون و YMCA با آدم‌ها دست دادم. بیش از یک بار اطلاعیهٔ کلاس انگلیسی نصب کردم. زیاد دوام نیاوردند.
آنچه برگشت یک پیشنهاد بود، کارگری ساختمان با حداقل دستمزد، و یک جمله از خدمات اشتغال استان: یک سال و نیم بیکاری طبیعی است.
بخش ناخوشایند را خودم می‌گویم. مدرک کارشناسی کامل ندارم. الان در University of New Brunswick در حال تمام کردن مدرکم هستم. گواهی‌های لازم برای تدریس در کلاس انگلیسی با بودجهٔ دولتی ابتدا مدرک دانشگاهی می‌خواهند، پس روی کاغذ پیش از آنکه کسی بخواند پانزده سال چه کرده‌ام کنار گذاشته می‌شوم. باشد. این یک قاعده است. حالا ببینید وقتی چنین قاعده‌ای سد راه کسانی می‌شود که استان می‌خواهدشان، استان چه می‌کند.
برنامه
در سال 2022 نیو برانزویک برنامه‌ای به نام GNB Mosaïk راه‌اندازی کرد. به موجب قانون حق دسترسی به اطلاعات، سوابق آن را درخواست کردم و 59 صفحه دریافت کردم. گزارش خود برنامه موانعی را که نمی‌گذارند افراد واجد شرایط این‌جا کار پیدا کنند برمی‌شمارد: حذف شدن به خاطر «نداشتن سابقهٔ کار یا معرف در کانادا»، مدارک شناخته‌نشده، و نداشتن ارتباطات محلی. این همان یک سال و نیم من است، به قلم خود دولت.
برای کمک به افراد در عبور از این موانع، استان حدود 1.87 میلیون دلار از بودجهٔ فدرال و استانی را صرف مسیری برای ورود به خدمات عمومی خودش کرد: استخدام «بدون توجه به سطح مهارت زبانی آن‌ها»، کلاس‌های زبان با حقوق، مترجم در مصاحبه‌ها، راهنما، و «تأکید بر مهارت‌های انتقال‌پذیر و توانایی بالقوه به‌جای سابقهٔ کاری مشخص».
برنامهٔ خوبی است. بعد جمله‌ای می‌آید که می‌گوید برای چه کسی است:
«هر کسی که در نیو برانزویک به دنیا نیامده باشد.»
من در نیو برانزویک به دنیا آمدم. کسی من را رد نکرد. فقط هیچ دری نبود که نام من رویش باشد.
جایی که درد می‌آید
این روزها به زنی که تازه به فردریکتون آمده انگلیسی یاد می‌دهم. رایگان. او در کلاسی با بودجهٔ دولتی شرکت می‌کند و به من گفت که فهمیدن انگلیسی مدرسش برایش سخت است. یعنی استان برای کلاسی پول می‌دهد که به درد او نمی‌خورد، و معلمی که او به‌جایش سراغش می‌آید نمی‌تواند برای تدریس به او استخدام شود. من فقط می‌توانم این کار را رایگان انجام دهم.
خوشحالم که او این‌جاست. خوشحالم که همهٔ آن‌ها این‌جا هستند. پانزده سال در کشور دیگران خارجی بودم و خوب می‌دانم نیاز به معلمی صبور یعنی چه. وقتی Rebel News به خاطر کارگران خارجی Tim Hortons به آن حمله کرد، آدم‌های اشتباهی را نشانه گرفت. کسی که قهوه را دستتان می‌دهد آن سیاست را ننوشته است. دولت‌ها نوشته‌اند. دوربین را به آن سمت بچرخانید.
و حالا که آن‌جا هستید، رد پول را هم بگیرید. سوابقی که دریافت کردم نشان می‌دهد حدود 660,000 دلار بودجهٔ اسکان استانی در سه سال فقط به همان یک انجمن در شهرستان من رسیده، علاوه بر یک توافق‌نامهٔ اسکان فدرال به ارزش حدود 900,000 دلار برای 2020 تا 2025. هر نامهٔ تأمین بودجهٔ استانی شرط یکسانی دارد: استخدام باید «شفاف، منصفانه و عادلانه» باشد. در نسخه‌ای که استان برایم فرستاد، هر سطری که به کارکنان مربوط است سیاه شده است. کتبی پرسیده‌ام که آیا آن سمت مدرس بودجه داشته و آیا اصلاً پر شده است. استان مهلت پاسخ را تا پایان نوامبر تمدید کرده است.
در اوت سؤال ساده‌تری هم پرسیدم: آیا هیچ برنامه، سیاست یا سابقه‌ای وجود دارد که به اهالی نیو برانزویک که به خانه برمی‌گردند بپردازد؟ مهلت استان برای آن پاسخ 12 نوامبر 2026 بود.
یک سال و نیم حس می‌کردم مهمان ناخوانده و ناخواسته‌ای هستم که آب خوش از گلوی همه می‌برد. در استان خودم. صبح‌هایی پشت پیشخوان قهوه‌خانه بود که با شنیدن صدایم کل مغازه ساکت می‌شد، و می‌دانستم آن نگاه چه معنایی دارد.
پس دوباره رفتم. در کامبوج بهتر از هر زمانی در نیو برانزویک می‌توانم از پس خرج خودم بربیایم. پدرم در جزیرهٔ دیر آیلند پیر می‌شود و من آن‌جا نیستم.
سه چیز
من نمی‌خواهم چیزی از کسی گرفته شود.
ما را بشمارید. ظاهراً هیچ‌کس نمی‌داند هر سال چند نفر از اهالی نیو برانزویک به خانه برمی‌گردند، یا چه بر سرشان می‌آید.
دری را که از قبل هست باز کنید. پانزده سال زندگی در خارج همان خلأهایی را روی کاغذ به جا می‌گذارد که ورود در ماه گذشته: نه سابقهٔ کار در کانادا، نه معرف، نه ارتباطات. اگر معیار «مهارت‌های انتقال‌پذیر و توانایی بالقوه» است، آن را دربارهٔ ما هم اعمال کنید.
بگذارید تجربه ارزیابی شود. پانزده سال ادارهٔ یک مدرسه باید چیزی باشد که بشود آن را پیش ارزیاب گذاشت.
نیو برانزویک برای آوردن مردم به این‌جا پول زیادی خرج می‌کند، و باید هم بکند. دیدن کسانی که تلاش می‌کنند برگردند تقریباً هیچ هزینه‌ای ندارد.
این بخشی از پرونده‌ای بزرگ‌تر است
- دری که روی دیوار نقاشی شده
- حذف‌شده در وطن خود
- 551 صفحه: کانادا چه کرد و چه نکرد
- دو ملاقات، بی‌پاسخ: مستندسازی هجده ماه سکوت
- روزی که یک قاضی گوشی را برداشت
- گفتگو: “When Justice Doesn’t Speak Your Language” (The Translation Podcast، با پیوندهای Apple Podcasts، Spotify و ویدیو)
- در The Round Table: پروندهٔ من با صدای بلند
- صفحهٔ مطبوعات و اسناد
یادداشتی برای سردبیران و خبرنگاران
از ماه اوت به بیش از بیست میز خبری در رسانه‌های کانادایی، در نیوبرانزویک و در سطح ملی، دربارهٔ این موضوع و دربارهٔ آنچه پروندهٔ کنسولی خودِ کانادا نشان می‌دهد نامه نوشته‌ام. چند نفر پاسخ دادند و از آن‌ها سپاسگزارم. بیشترشان پاسخ ندادند. تا جایی که می‌دانم، هنوز هیچ رسانهٔ کانادایی چیزی از این‌ها را گزارش نکرده است. اسناد عمومی‌اند، هر رقمِ بالا از یک سند دولتی آمده است و تماس با من آسان است: صفحهٔ مطبوعات همهٔ آنچه یک خبرنگار نیاز دارد را دارد.
منابع ارقام این نوشته: اسناد منتشرشده به موجب قانون حق دسترسی به اطلاعات نیو برانزویک 2627-FTB-20 (Finance and Treasury Board، GNB Mosaïk، 59 صفحه، نوامبر 2026) و Opportunities NB (توافق‌نامه‌های تأمین بودجه، سپتامبر 2026)؛ و سوابق کمک‌های بلاعوض و مشارکتی دولت کانادا. تصاویر با هوش مصنوعی ساخته شده‌اند. این نوشته با کمک هوش مصنوعی و بر پایهٔ اسناد خودم نوشته شده؛ همهٔ واقعیت‌ها را خودم بررسی می‌کنم.
