نوع خاصی از معلم هست که به‌طور آرام و کامل به کودک احساس امنیت می‌دهد. من تمام دوران کاری‌ام را صرف تلاش برای تبدیل‌شدن به آن نوع معلم کرده‌ام. و هر بار که نزدیک می‌شوم، متوجه می‌شوم که فقط دارم از مردی با کاردیگان تقلید می‌کنم.

دوست دارم Mister Rogers. نه به شکل نوستالژیک یا کارت تبریک‌وار — من او را همان‌طور که یک شاگرد استادش را دوست دارد دوست دارم. چون هرچه بیشتر تدریس می‌کنم، بیشتر می‌فهمم که مهربانی‌ای که مردم به یاد می‌آورند از Mister Rogers’ Neighborhood نرم‌خویی نبود. آن مهندسی. پشت آن صدای آرام و آن ژاکت زیپ‌دار، یکی از دقیق‌ترین ذهن‌هایی قرار داشت که تا به‌حال با کودکان خردسال کار کرده‌اند — مردی که روان‌شناسی کودک را جدی می‌گرفت، هر کلمه را سنجیده به‌کار می‌بست و معتقد بود زندگی درونی کودک چیزی مقدس و جدی است.

این نامه‌ای عاشقانه به آن مرد است. همچنین، امیدوارم، این یک کلاس کوچک و مفید برای هر والد یا معلمی باشد که می‌خواهد مانند او با کودکان سخن بگوید.

من، روی Mister Rogersکاناپهٔ او. (برای بزرگ‌تر کردن هر تصویر ضربه بزنید.)

مرد پشتِ کاردیگان

محله — جایی که یک نسل خود را در خانه احساس می‌کرد.

فرد مک‌فیلی راجرز در سال ۱۹۲۸ در لتروب، پنسیلوانیا به‌دنیا آمد. او به‌عنوان موسیقیدان آموزش دید، به یک کشیش رسمی پرسبیتری تبدیل شد و تقریباً کاملاً در راهِ کشیشی فرو می‌رفت — تا اینکه تلویزیونِ اوایل را دید و از نحوهٔ رفتار آن با کودکان منزجر شد. او تصمیم گرفت به‌جای ترکِ این رسانه، از آن استفاده کند. Mister Rogers’ Neighborhood در تلویزیون عمومی از ۱۹۶۸ تا ۲۰۰۱ پخش شد، نزدیک به ۹۰۰ قسمت؛ همهٔ آن‌ها توسط همان مرد آرام‌صدا نوشته، اجرا و تا حد زیادی آهنگسازی شده بودند.

او در پایان یکی از برجسته‌ترین چهره‌ها در فرهنگ آمریکایی بود: دو جایزهٔ پی‌بادی، چهار جایزهٔ امیِ روزانه، جایزهٔ دستاوردِ عمر امی (۱۹۹۷)، ورود به تالار مشاهیر تلویزیون (۱۹۹۹)، حدود چهل درجهٔ افتخاری، و در ۲۰۰۲ مدال آزادی ریاست‌جمهوری — بالاترین نشان مدنی کشور. اسمیتسونیان یکی از ژاکت‌های قرمز او را نگهداری می‌کند. و با این حال، افتخاری که به‌نظر می‌رسد بیش از همه برایش اهمیت داشت، صرفاً موردِ اعتمادِ کودکان بودن بود.

رازِ او یک دانشمند بود

این بخشی است که بیشتر مردم هرگز یاد نمی‌گیرند. در دههٔ ۱۹۵۰، هنگامی که در مدرسهٔ الهیات پیتسبرگ تحصیل می‌کرد، راجرز برای کار زیر نظر فرستاده شد Dr. Margaret McFarland، یک روان‌شناس کودک در University of Pittsburgh. او مرکز خانوادهٔ آرسنال را هم‌بنیان گذاشته بود & مرکز کودکان را همراه با پزشک اطفال بنجامین اسپاک و روانکاو اریک اریکسون بنیان گذاشته بود — واقعاً یکی از مراکز قدرتمند در حوزهٔ رشد کودک در قرن بیستم.

مک‌فارلند به موتور خاموشِ محله تبدیل شد. برای بیش از سی سال — اغلب هفتگی و گاهی روزانه — او و راجرز ملاقات می‌کردند تا فیلمنامه‌ها، آهنگ‌ها و احساسات کودکان را با هم بررسی کنند. او سخنانش را بازبینی می‌کرد. او تعیین می‌کرد که مسائل سخت چگونه مطرح شوند. راجرز او را بزرگ‌ترین تأثیر در زندگی حرفه‌ای‌اش خواند، و او به او اعتقادی بخشید که هرگز از برنامه جدا نشد: همان‌طور که یک همکار گفت، برای مک‌فارلند، یادگیری واقعی تنها در بستر رابطه‌ای سرشار از عشق می‌توانست رخ دهد.

این چیزی است که بیش از همه می‌خواهم معلمان و والدین بشنوند: این گرما بر پایهٔ جدیت و سخت‌گیری بنا شده بود. آرامش یک نوع انضباط بود. راجرز لطافت یک کشیش را با دقت یک روان‌شناس رشد آمیخت — و دقیقاً همین ترکیب بود که او را برای یک کودک چهار ساله قابل‌اعتماد می‌کرد.

“Freddish»: مهربانی، مهندسی‌شده کلمه‌به‌کلمه

زیرا راجرز می‌دانست کودکان خردسال زبان را می‌شنوند به‌طور تحت‌اللفظی، او جمله‌های معمولی را بازنویسی می‌کرد تا نتوان آنها را اشتباه شنید. گروهش نیمه‌شوخی این را لهجهٔ خصوصی می‌نامید “Freddish.” یک تهیه‌کننده یک‌بار کل برنامه را در پنج کلمه خلاصه کرد: هیچ‌چیز تصادفی نبود. وقتی در فیلمنامه یک پرستار می‌گفت که قصد دارد کاف فشار خون را «باد کند»، راجرز دستور داد دوباره ضبط شود — «باد کردن» ممکن بود کودک را بترساند — و آن را به‌صورت پف‌دادن ملایم با هوا ضبط کرد. او حتی آهنگی نوشت تا به کودکان اطمینان بدهد که آنها هرگز، هرگز نمی‌توانند وارد لولهٔ تخلیهٔ وان شوند.

در سال ۱۹۷۷ دو نفر از نویسندگانش یک دفترچهٔ پارودی محبت‌آمیز نوشتند که در آن نه مرحله که راجرز عملاً برای ترجمهٔ یک فکر ساده به چیزی امن برای کودک پیش‌دبستانی استفاده می‌کرد. ببینید چه بر سر یک جملهٔ ساده می‌آید — «بازی‌کردن در خیابان خطرناک است» — همان‌طور که از میان آنها می‌گذرد:

این وسواسی بودن نیست. این احترام است. و این کاربردی‌ترین چیزی است که تا به حال از او وام گرفته‌ام: قبل از اینکه با یک کودک صحبت کنی، دقیقاً تصور کن ذهن او به کجا خواهد رفت.

با عصبانیتی که احساس می‌کنی چه می‌کنی؟

او هرگز از جدی گرفتن بازی دست نکشید — بازی روشی است که کودکان از طریق آن مهم‌ترین کارشان را انجام می‌دهند.

راجرز هرگز تظاهر نکرد دوران کودکی فقط آفتاب و شادی است. او اپیزودهای کامل درباره مرگ، طلاق، حسادت میان خواهر و برادر، بیمارستان‌ها و ترس ساخت. وقتی رابرت کندی در سال ۱۹۶۸ ترور شد، و بار دیگر پس از حملات یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، او مستقیماً با کودکان ترسیده و والدینشان صحبت کرد. معروف‌ترین نصیحتش — اینکه در هر لحظهٔ ترسناک به دنبالِ کمک‌کنندگان — از چیزی می‌آمد که مادرش به او گفته بود.

روش او همیشه یکسان بود، و این دقیقاً روان‌شناسی کودک است: احساس را نام ببرید و به کودک بگویید که آن احساس مجاز است. او حتی آهنگی نوشت — «با خشمِ درونت چه می‌کنی؟» — که تمام هدفش این بود که به کودک بگوید خشم طبیعی است و تو می‌توانی انتخاب کنی با آن چه کنی. دهه‌ها بعد، روان‌شناسان این را «هوش هیجانی» نامیدند؛ مرکز هوش هیجانی ییل چارچوبی کامل (RULER) برای شناسایی و برچسب‌زدن احساسات ساخت. راجرز این کار را با مهربانی در سال ۱۹۶۸ انجام می‌داد.

روزی که او تلویزیون عمومی را نجات داد

در اول مهٔ ۱۹۶۹، بودجهٔ پخش عمومی داشت تا نصف شود. راجرز روبه‌روی سناتوری شکاک و بی‌صبر به نام جان پاستور نشست و بدون استفاده از یادداشت، شش دقیقه سخن گفت. او درباره «درام درونی کودکی» سخن گفت که پرکشش‌تر از هر خشونت کارتونی است — این‌که برای ایجاد معنا روی صفحه لازم نیست کسی را بر سر بزنید. سپس به سادگی شعرش دربارهٔ کنار آمدن با خشم را بازخوانی کرد. آن سناتور خشن که آشکارا تحت تأثیر قرار گرفته بود، پاسخ داد که پوستش مورمور شده — و اینکه به نظر می‌رسد راجرز همین‌الان بیست میلیون دلار را به‌دست آورده است. و واقعاً همین‌طور بود. این یکی از مؤثرترین و در عین حال آرام‌ترین شاهدی‌هایی است که تا به حال ضبط شده، و ارزش شش دقیقه از وقت شبِ شما را دارد — پس این است:

Fred Rogers در حضور Senator Pastore، ۱ مه ۱۹۶۹. اگر ویدیو ظاهر نشد، آن را در رسمی Mister Rogers’ Neighborhood کانال.

آیا واقعاً مؤثر است؟ پژوهش‌ها چه می‌گویند

منصفانه است که بپرسیم آیا تمام آن ملایمت کاری قابل‌اندازه‌گیری انجام داد. شواهد می‌گویند بله. حتی از سال ۱۹۷۶، پژوهشگران دریافتند که کودکان پیش‌دبستانی که تماشا کردند Mister Rogers’ Neighborhood به‌طور قابل‌توجهی بیشتر نشان دادند رفتارهای نوع‌دوستانه — مهربانی، کمک کردن، شکیبایی — نسبت به کودکانی که تماشا نکرده بودند. رویکرد او اکنون به‌عنوان یک الگوی ابتدایی و انسانی از آنچه مدارس آن را می‌نامند شناخته می‌شود یادگیری اجتماعی-عاطفی (SEL)، و Fred Rogers مرکز در کالج سنت وینسنت هنوز هم امروز معلمان را در آن آموزش می‌دهد. یک مطالعهٔ اخیر حتی نشان داد که کلیپ‌های کوتاهِ راجرز می‌توانند جوانان بدبین را بزرگ‌سالان به دیدگاهی مهربانانه‌تر نسبت به جهان. معلوم شد که آن محله برای بزرگ‌سالان هم مفید بود.

آنچه Mister Rogers به یک معلم (و یک والد) می‌آموزد

وقتی برای دانش‌آموزان خودم داستان‌های فونیکس می‌نویسم، یا روبه‌روی کودکی مضطرب می‌نشینم که مطمئن است «در زبان انگلیسی بد است»، همیشه تلاش می‌کنم همان کاری را انجام دهم که او انجام می‌داد. این‌ها چیزهایی است که یاد گرفته‌ام در هر درس همراه داشته باشم — و آنچه هر والدی می‌تواند به اتاق نشیمن بیاورد:

آن آخری واقعاً تمام راز است. او یک‌بار گفت فاصلهٔ میان کسی که تلاش می‌کند چیزی راست بگوید و کسی که تلاش می‌کند آن را بشنود، زمینی مقدس است. من به آن ایمان دارم. به‌خاطرِ همین است که من درس می‌دهم.

یک نکتهٔ دیگر — ۱۴۳

Fred Rogers عدد ۱۴۳ را دوست داشت. یک حرف در «I»، چهار در «love»، سه در «you». دوستت دارم. او آن را در تمام عمرش نزد خود حفظ کرد. فکر می‌کنم این همان برنامهٔ درسی واقعی است که در پشت تمام آموزش‌های آوایی، عروسک‌ها و ژاکت‌های کاردیگان پنهان شده: اینکه هر کودک ارزش دارد برایش سرعتِ کار را کم کنیم، ارزش دارد برایش کلمات‌مان را با دقت انتخاب کنیم و ارزش دارد دقیقاً همان‌طور که هست دوستش داشته باشیم.

آن همان همسایه‌ای است که هنوز در تلاش‌ام تا شبیه او شوم. اگر به کودکی آموزش می‌دهید یا او را بزرگ می‌کنید، امیدوارم شما هم با من تلاش کنید.

چه حس خوبی است. 🚋