منتشرشده در The Quoddy Tides: “Lost in Translation”
اشتراک گذاری
روز جمعه 13 نوامبر 2026، روزنامهٔ The Quoddy Tides نامهٔ من به سردبیر را با عنوانی که خودش برگزیده بود چاپ کرد: Lost in Translation («گمشده در ترجمه»). نامه در صفحهٔ نامههای خوانندگان آغاز میشود و در بالای صفحهٔ 5 پایان مییابد.
The Quoddy Tides در Eastport در ایالت مِین (Maine) منتشر میشود، در جمعهٔ دوم و چهارم هر ماه، همانگونه که از سال 1968 بوده است. صفحههایش هر دو سوی خلیج را پوشش میدهد: Eastport و Lubec در مِین، و Deer Island، Campobello و Grand Manan در نیوبرانزویک. این روزنامهای است که جزیرهٔ من میخواند، و جایی نیست که بیشتر دوست میداشتم این نامه نخستین بار در آن چاپ شود.
حق را باید به حقدار داد. The Quoddy Tides نخستین روزنامهٔ نزدیک به زادگاهم است که این داستان را چاپ کرده، و تا امروز تنها روزنامه. من از ژانویهٔ 2025، یعنی سه هفته پس از بازگشت به خانه، به تحریریههای کانادا نامه نوشتهام. روزنامهای که جا باز کرد همان است که در سمت آمریکاییِ مرز قرار دارد، و این جا را برای نامهٔ یکی از اهالی Deer Island باز کرد. این برایم تأثرانگیز است و تا اندازهای هم گویا. هیچ تحریریهای به کسی انتشار داستانش را بدهکار نیست. با این همه، به یاد خواهم داشت که کدام روزنامه نخست «آری» گفت. از سردبیر و همهٔ کسانی که آنجا هستند سپاسگزارم.
نامه فقط در نسخهٔ چاپی است. وبسایت روزنامه خبرهای صفحهٔ اولش را میگذارد، نه نامههایش را. پس این خودِ صفحه است، و زیر آن همان واژهها به شکلی ساده.

سردبیر The Quoddy Tides بعداً صفحهٔ ۵ همان شماره را، که نامه در آن به پایان میرسد، برایم فرستاد و اجازه داد آن را با ذکر نام The Quoddy Tides اینجا منتشر کنم.
صفحهٔ ۵ همانگونه که چاپ شد (PDF)
نامه، همانگونه که چاپ شد
LOST IN TRANSLATION («گمشده در ترجمه»)
به سردبیر:
Deer Island بیشتر هفتهها در صفحههای شما هست، پس دربارهٔ اینکه کیستم کوتاه مینویسم و دربارهٔ آنچه میتوان راستیآزمایی کرد بلند. من اهل Deer Island هستم، و این داستانِ کاغذبازیِ دو دولت است و مردی که فعلاً نمیتواند در هیچیک از دو جایی که خانه مینامد کار کند.
واقعیتها، به ترتیبی که رخ دادهاند. من اهل Calders Head در Deer Island هستم. 15 سال در تایچونگِ تایوان زندگی کردم و آموزشگاه زبان انگلیسیای را که خودم آنجا ساخته بودم اداره میکردم. بر پایهٔ قانون حفاظت از دادههای شخصی تایوان، طی چهار سال و در سه مرحلهٔ دادرسی محاکمه شدم، تا حکم قطعی دیوان عالی در اکتبر 2024. هیچ سندی از این دادرسی برای من ترجمه نشد. برخی جلسهها بدون هیچ مترجم شفاهی برگزار شد؛ در جلسههای دیگر، کسی که بهعنوان مترجم سوگند خورده بود، به روایت من، تنها کسری از آنچه گفته میشد را منتقل کرد. در دادگاه نخست وکیلی از کمک حقوقی داشتم که ترجمه نکرد، و در تجدیدنظر وکیلی نداشتم. دادستانی عالی تایوان دو بار، در دسامبر 2025 و سپتامبر 2026، از بازگشایی پرونده خودداری کرده است؛ هیچیک از دو نامه هیچکدام از این موارد را رد نکرد، و نامهٔ دوم گفت که بهکارگرفتن یا نگرفتنِ مترجم تفاوتی در نتیجه نداشته است. احضاریهای که به من دستور میدهد برای گذراندن محکومیت خود را معرفی کنم یک سطر چاپی دارد: اگر چینی نمیخوانید، مترجم خودتان را بیاورید. من آن پرونده را از راههایی که قانون تایوان پیشبینی کرده پیگیری میکنم، و در این باره چیزی از خوانندگان شما نمیخواهم.
سهم اتاوا هم روی کاغذ است. دو سال به وزارت امور جهانی کانادا (Global Affairs Canada) نامه نوشتم. در اکتبر، بر پایهٔ قانون حریم خصوصی (Privacy Act)، پروندهٔ کنسولیام را دریافت کردم، 551 صفحه. پرونده نشان میدهد که دفتر کانادا در تایپه کتباً از ستاد مرکزی پرسیده آیا پروندهٔ من مصداق انکار عدالت است و آیا باید اقدامی کند، ستاد مرکزی پاسخ داده که «در موقعیتی نیست که این را تعیین کند»، و وزارتخانه مرا «نامهنویسی پرکار» ثبت کرده و پاسخدادن را متوقف کرده است. همچنین نشان میدهد که نمایندهٔ من در مجلس، John Williamson، در ژوئن 2025 و بار دیگر در نوامبر به وزیر نامه نوشته، و کارکنان خودِ وزارتخانه در دسامبر یادداشت کردهاند که او پاسخی نگرفته است. پرونده در مارس 2026 بدون ذکر دلیل و بدون هیچ مرجعی برای اعتراض بسته شد.
سپس بخشی که داستان نیوبرانزویک است. من در دسامبر 2024، در 44 سالگی، به خانه برگشتم و 20 ماه اینجا ماندم. بیست سال تدریس در کلاس در هیچ فرمی، هیچ دستهای و هیچ ارزیابیای نمیگنجید. در ادارهٔ کاریابی خواستم بازآموزی شوم و به من گفتند 180 روز بیکاری عادی است، و اینکه اجازه دارم داوطلبانه کار کنم. در اکتبر، دفتر صدور گواهی معلمان استان کتباً تأیید کرد که تجربهٔ تدریس در بیرون فقط برای تعیین حقوق به حساب میآید، آن هم تنها پس از گرفتن گواهی؛ طبق سیاست خودِ استان، مدرک حرفهای Red Seal برای ورود به حساب میآید و سابقهٔ معلمی نه. خدمات اسکان و پلزنی که در استان برای تازهواردان تأمین مالی میشود، طبق قاعده، شهروندان کانادا را مستثنا میکند. با کمکهزینهٔ اجتماعی زندگی کردم. در اوت کار تدریس در پنومپنِ کامبوج را پذیرفتم، در یک کودکستان و یک مدرسه، و از همانجا مدرکم را در University of New Brunswick به پایان میرسانم. هیچیک از اینها اتهامی علیه هیچ شخص یا ادارهای نیست؛ سیاستها منتشر شدهاند، و من نامهها را برایتان خواهم فرستاد.
چرا اکنون خبر است؟ روز جمعه 13 نوامبر، ساعت 12 به وقت لندن، The Translation Podcast، برنامهای برای مترجمان شفاهی و کتبی حرفهای، گفتوگویی نیمساعته با من دربارهٔ نیمهٔ تایوانیِ ماجرا را برای نخستین بار پخش میکند. Jurist، سرویس خبری حقوقی دانشکدهٔ حقوق دانشگاه پیتسبورگ، روایت مرا در 29 سپتامبر منتشر کرد. یک دادخواست الکترونیکی به مجلس عوام، e-7910، که از دولت کانادا استاندارد منتشرشدهٔ خدمات کنسولی، دلایل کتبی هنگام بستن پرونده، و بازبینی مستقلِ بستن پروندهها را میخواهد، با حمایت آقای Williamson در روند کار مجلس است. موعد پاسخ به درخواستهای دسترسی به اطلاعاتی که به استان دادهام، دربارهٔ گواهی معلمان و سمتهای مربیگری که از بودجهٔ اسکان تأمین میشود، 12 و 17 نوامبر است، و هنگامی که برسند آنها را منتشر خواهم کرد.
چون ممکن است خوانندهای بپرسد چرا بر یک جزئیات آیین دادرسی پافشاری میکنم: تایچونگ خانهٔ من بود. آنجا پسرخواندهای تعمیدی دارم که دو سال است ندیدهام، و دوستانی که مرا از خانواده میدانند. میخواهم به خانه بروم، و نمیخواهم با حکمی به خانه بروم که نمیتوانم بخوانمش و هیچکس هرگز آن را برایم ترجمه نکرده است. و Deer Island هم خانهٔ من است، و دوست دارم بتوانم آنجا کار کنم.
Ross Cline
Deer Island
Taichung, Taiwan
آنچه روزنامه برایش جا نداشت
سطرهای پایانیِ نامه، آنگونه که فرستاده بودم، به دلیل کمبود جا حذف شد، و این در اختیار سردبیر است. آن سطرها میگفتند اسناد کجاست، و دو چیزی را که در هر نامه میگویم:
- هر سندی که پشتوانهٔ نامه است، به چینی و انگلیسی، در iLearn.tw/newsbrief نمایه شده، و بخش کانادایی در rosscline.com/pages/press است.
- مکاتبات من با کمک هوش مصنوعی و از روی اسناد خودم نوشته میشود، و هر واقعیت را خودم بررسی میکنم.
- در سال 2025 بهطور علنی به ترجمهٔ نادرست یک نامهٔ رسمی استناد کردم، و پس از توضیح کتبی آن را اصلاح کردم.
دو وعدهٔ نامه اکنون کجاست
تا 17 نوامبر 2026:
دادخواست. دادخواست e-7910 در 16 نوامبر از بررسی منشی دادخواستها (Clerk of Petitions) در مجلس عوام گذشت و اکنون در حال ترجمه است. هنوز برای امضا باز نشده است. روزی که باز شود، پیوند آن در همین صفحه و در خلاصهٔ خبری خواهد بود.
پاسخهای استان. نامه میگوید هنگامی که برسند آنها را منتشر میکنم. برخی رسیدهاند و برخی نه. در 10 نوامبر، Department of Finance and Treasury Board تعداد 59 صفحه را در اختیار گذاشت، و آنچه نشان میدهند در New Brunswickers Not Welcome in New Brunswick آمده است. دو پاسخی که Department of Post-Secondary Education, Training and Labour باید در 12 نوامبر میداد تا 17 نوامبر نرسیده بود. هر وقت برسند، منتشرشان میکنم.
این داستان تاکنون کجا منتشر شده است
تا 17 نوامبر 2026، به ترتیب زمانی:
- 29 سپتامبر 2026، JURIST (سرویس خبری حقوقی دانشکدهٔ حقوق دانشگاه پیتسبورگ). یادداشت تحلیلی: “When Court Interpretation Failed in Taiwan, I Turned to a Chatbot”.
- 8 اکتبر 2026، Magdalene (اندونزی). یادداشتی برای کارگران اندونزیایی در تایوان و خانوادههایشان: “Bring Your Own Translator? What Taiwan’s Law Actually Promises Indonesian Workers”.
- 9 نوامبر 2026، MultiLingual (مجلهٔ صنعت زبان). جستار: “The End User Nobody Plans For”.
- 11 نوامبر 2026، The Round Table Talk Show. دو ساعت پخش زنده، بهصورت ویدئو: آن قسمت و یادداشتهای من.
- 13 نوامبر 2026، The Translation Podcast. گفتوگویی نیمساعته، بهصورت ویدئو: “When Justice Doesn’t Speak Your Language: A Foreigner’s Fight”.
- 13 نوامبر 2026، The Quoddy Tides (Eastport, Maine). نامه به سردبیر، در نسخهٔ چاپی: “Lost in Translation”، در همین صفحه.
پذیرفتهشده و در راه انتشار: The NAJIT Observer (وبلاگ انجمن ملی مترجمان شفاهی و کتبی قضایی ایالات متحده)، Humanising Language Teaching، Escape Artist و The Vietnamese Magazine.
برای خبرنگاران، همهٔ شمارههای مرجع و اسناد در خلاصهٔ خبری است. برای مجریان و مصاحبهکنندگان، صفحهٔ مطبوعات هست.
اگر نامه را در روزنامه خواندهاید و در پیِ باقیاش به اینجا آمدهاید: سپاس که آمدید.